با خود می گفتند:
غنچه را چه فایدتی باشد؟
چرا رنگ و لعابی ندارد؟ از چه رو هیچ عطری ندارد؟...
غنچه می شنید و در درونش با خالق یکتا نیایش ها می کرد تا طاقت بیاورد و ادامه دهد!
از سویی قدرت ایمان و از سویی آبیاری باغبان و نور خورشید به وجودش جان و طراوت می بخشید!
زمان می گذشت و هر دم، ایمان به شکوفایی در او زیادت می گرفت و
تمنای گل شدن!
تا اینکه در یک سحر روحانی،
غنچه آرام آرام شکفتن گرفت!
آری دیگر،
نقاب از چهره ی گلی زیبا برداشته شده بود! چه شکوهی! رایحه اش همه جا را فرا گرفت!
بلبلان بر فراز دشت نغمه ها سردادند و پروانه ها شادان و رقص کنان در اطرافش بودند!
و آنان که زخم زبان بسیار بر غنچه زده بودند؛ خجلت زده سر به پایین انداختند! زیرا دیگر از راز سکوت غنچه آگاه شده بودند!
#فرشته_سنگیان