حال شعر

هر شعری، عطری دارد و حال و مقامی! گاه اشعار نه چنانند که همچو غزل یا مثنوی، شور برانگیزند و‌ نه چنان که در جذبه ای، تو را فرو برند! بلکه بسان نسیم هایی سبک اند که از عبورشان بر قلب می توان خنکای مطبوعی را حس نمود!

شاعران، نواهای گاه و بیگاه دل خود را پاس می دارند و آن را بر روی کاغذ می آورند و دیگر این جهان است و مردمانش که چگونه میزبانش شوند!

شعرهای ازمنه ی دور، گویی رازگویان به ملاقات روح می آیند و همچون شجره هایی پربرکت از برای مردمان هر عصر، ثمراتی نکو و با حلاوت به همراه خود دارند!

شاید شعر، رسالتش تخفیف اندوه مردمان باشد و یا نه بیشتر از آن، می آید تا با آنها هم دلی نماید!

برخی شعر را شرابی برای سرمست نمودن آدمیان می دانند! لیکن گاه شعری، چنان آدمی را از خواب غفلت بیدار می کند که وی جای شلاق بیدارباش آن را بر وجود خویش احساس می کند و پیداست که این درد بهای هشیاری و از پس آن دگرگونی ست.

شعر، سیاه یا سپید ندارد! شعر، مانند خورشید است که دل آدمی را گرم و راهش را پرنور می سازد!

شعرهایی هستند که جوهره ی شان، در پیوند ناگسستنی با کلام الهی ست و رهنمودهایی با خود به ارمغان می آورد که انسان ساز است و نجات بخش!

شعر در هر شهر و زمانه ای، درب تمام منازل را می زند تا صاحبش را پیدا کند و

گاه یک شعر حکم مهمانی ارجمند را دارد که به جز اقامت در دل و جاری شدن بر زبان، به شکل اثری هنری نیز درمی آید.

#فرشته_سنگیان