برای شما می نویسم اهالی پاییز!
شما که همه ساله با شوق به استقبال فصلی می آیید تا باده ی جان تان را از شور لبریز کند! شما که با ژرفای نگاه تان در اقیانوس حضور سهمگین پاییز، غوطه ور می شوید تا به مرواریدهای حکمت ناب دست یابید! از آنجا که هر فصلی به گونه ای جسم و جان را طراوت می بخشد و رشد و تعالی وجود را به همراه دارد؛ پس هر فصل را با تمام ذرات وجود خود لمس کنید! طوری که تصور نمایید در زیباترین فصل سال مقیم شده اید و آنقدر با اشتیاق به صید اعجازها در آن فصل می روید که جبران می شود هرچه غفلت در سالهای پیشین عمرتان بوده است! به شیوه ی نفس کشیدن، فکر کردن، خواب دیدن، غذا خوردن و سخن گفتن و دیگر افعال خود دقیق شوید! به طلوع و غروب و رویش گلها بنگرید تا به مرزهای زیبا و تفاوت های آنها در دیگر فصول پی ببرید! شیرینی های تجارب نو به تدریج برای تان آشکار می گردد و به قوه ی ادراک تان قدرت می بخشد و دیگر هرگز یأس و پوچی به گردتان نمی چرخد! اهالی پاییز! درود تان باد که در پاییز به چنان کندوکاوی در درون خویش می پردازید که گویی به رسمی کهن پایبند مانده اید! هشیار باشید که رنگارنگ شدن برگ ها و سردی هوا، خاطر تان را آنقدر مشوش نکند که از تحفه های بی شمار آن جا بمانید!زندگی در هر فصلی، نگرشهای بدیع خودش را دارد ولی در پاییز؛ گویی صدایی هست که آدمی را متوجه خود می کند تا او را به درون دژ تنهایی اش راهنمایی کند! توقفی با معنا در جاده ی زندگی که فرد باید با دقت به نقشه رجوع کند و به خوبی متوجه موانع درونی و برونی اش شود و در سکنات و احوالاتش، بازبینی اساسی نماید. شکیبایی ها و تأملات فراوان در پاییز و سرما و سختکوشی ها در زمستان، بهاری دلکش را نوید می دهند که متعاقب آن می توان تابستانی پر محصول را انتظار کشید!