آموزگار ازلی چنین سرشت تار و پود آدمی را تا بتواند در طلب نور از فرش تا عرش برود و چنان توسن خود را بتازاند که از دیگر مخلوقات پیشی گیرد ازیرا که نبات هم نورجوست لیکن محدود و ناتوان است از شناخت و درک پدیده ها. هم او ، آموزگارانی فرستاد تا رسالت خود را که هدایت است انجام دهند و هرآنکه طالب حقیقت است را رهسپار وادی حقیقت گردانند. از پس ایشان نیز چه بسیار خوبان و پاکان با نشان و بی نشانی که آمدند تا به نورجویان نشان از پروردگار عالمیان دهند. شأن و منزلت آموزگاران در هر برهه از زمان، بر همگان روشن بوده زیرا ایشانند اصحاب مهر و ادب و فروتنی و صاحبان خرد و معرفت و اندیشه. برخی بسیار می کوشند تا گرامی بدارند حضور ارزشمند آموزگارشان را و بیدارگری اش را ارج نهند و برخی در تکریم آموزگار خود، سعی می کنند تا در نهایت ادب و احترام با ایشان برخورد نمایند و برخی نیز آرزو می کنند که هرچه دارند را به پای آموزگارشان بریزند تا بدین شکل، از او برای آموزه های نجات بخشش تشکر کنند ولی همگی واقف بر این امر هستند که هرگز نمی توان آن چنان که باید، قدردان بزرگان وادی دانایی بود. آری، قدر زر وجود ایشان را تنها زرگر تشنه ی حقیقت، قادر است محک بزند و بس! آموزگار، طریق هدایت و کسب قوت دنیا و علوی را می آموزد و راه های فائق آمدن بر موانع و سختی ها.
او با عشقی وصف ناشدنی بر جان ها رنگ الهی می زند؛ بدینسان که در آغاز، بذر کشف را در وجودها می کارد و شوق روییدن را در روح ها می دمد و بعد چنان پرورش می دهدشان تا میوه ی شیرین دانستن حاصل شود. بلکه بدینسان هر نقطه از عالم مزین شود به بوستانی از معرفت و آگاهی.
#فر
شته_سنگیان