
آخرین کشیک داخلی و پزشکی عمومیم بود. از بخش زنگ زدن که برم یه مریض با تنگی نفس رو ببینم.
وارد اتاق شدم. قبل از اینکه حتی پروندهاش رو نگاه کنم، چشمم افتاد به یه آقایی که به نظر حدود ۴۰ ساله میومد؛ یه تودهی خیلی خیلی بزرگ سمت چپ قفسه سینهاش بود و به سختی نفس میکشید.
رفتم پروندهاش رو آوردم. دیدم سارکوم داره. آخرین برگهی پرونده هم مشاورهی جراحی توراکس بود که نوشته بودن:
«به دلیل پروگنوز پایین، انجام جراحی برای بیمار سودمند نیست.»
بعد فهمیدم اصلاً ۴۰ سالش نیست. فقط ۳۰ سالشه.
رفتم بالای سرش، علائم حیاتیش رو چک کردم و دیدم واقعاً سچوریشنش داره میاد پایین.
براش ماسک گذاشتیم، پوزیشنش رو درست کردیم، ولی ذرهای فایده نداشت.
خلاصه به رزیدنتم زنگ زدم که بیاد اینتوبهاش کنیم، چون واقعاً دیگه نمیشد.
همین حین، خانمی که همراهش بود — و من اول فکر کردم همسرشه، اما بعد فهمیدم مادرشه — شروع کرد به زجه زدن و گریه کردن.
در حالی که اون پسر هنوز زنده بود و به سختی نفس میکشید، مادرش شروع کرده بود به سوگواری برای مرگش. بلندبلند داد میزد:
«امیر، اگه تو بری من خیلی ناراحت میشم… اذیت میشم… تو که نمیخوای منو اذیت کنی…»
داشتم فکر میکردم که این زن، تو آخرین لحظههای زندگی پسرش هم داره سرزنشش میکنه و بهش عذاب وجدان میده.
یهو نگاهم افتاد به خودِ پسره.
دیدم از گوشهی چشمش اشک میاد و داشت گریه میکرد.
اونجا دیگه نتونستم چیزی نگم. به مادرش گفتم: «یعنی چی این حرفها؟ پسرت هنوز زندهست، داره نفس میکشه. چرا اینجوری باهاش حرف میزنی؟»
بعد هم از اتاق بیرونش کردم.
واقعاً یکی از سختترین لحظههایی بود که تو زندگیم دیدم؛ لحظهی احتضار یه آدم.
آدمی که از درد داشت جون میداد، اما اطرافیانش به جای اینکه فقط کنارش باشن، داشتن بهش عذاب وجدان میدادن.
چی میشه گفت واقعاً… سخته.
گاهی آدمها میتونن خیلی خودخواه باشن.