جمله «نجاتدهنده در آینه است» واقعاً کلیشهای شده. کافیه اینستاگرامتون رو باز کنید و یککم توی اکسپلور چرخ بزنید؛ شاید از هر ده تا پست، یکی دو تاش درباره همین باشه.
اما من میخوام از یک زاویه دیگه به این ماجرا نگاه کنم.
حدود هشت ماهه که تراپی و طرحوارهدرمانی رو شروع کردم. مسیری که واقعاً سخته؛ آره، سخت! اشتباه نکنید، بینهایت مؤثر و نتیجهبخشه و شاید بهترین کاری باشه که میتونید توی زندگیتون برای خودتون انجام بدید (البته بعد از ورزش! 😁).
اما از این جهت سخته که با خودتون روبرو میشید؛ خودِ خودِ واقعیتون. با اون کودکِ تنهایی که در عمق وجودتون جا مونده. شما باید تلاش کنید پیداش کنید، نجاتش بدید و بیاریدش بیرون.
همونطور که مجتبی شکوری میگه:
«دالانی در وجودتون حفر میکنید؛ دالانی بزرگ و عمیق، به اندازهای که بتونید بچگیتون رو ازش بیرون بکشید... و تو این مسیر، صدای شکستن استخونهاتون رو میشنوید.»

من این کار رو کردم و هنوز هم دارم ادامهش میدم. گاهی از شدت بیرونریزیهای احساسی، فکر میکردم دیگه کارم تمومه و قرار نیست طلوع فردا رو ببینم؛ اما عبور کردم.
الان رسیدم به نقطهای که با اون کودکِ درونم روبرو شدم. ساعتها نشستیم و همدیگه رو تماشا کردیم. هنوز دودلم که بهش دست بزنم یا نه، بغلش کنم یا نه... چون میدونم وقتی شروع کنه به حرف زدن، طوفان روانیِ بزرگی راه میافته؛ هرچند مطمئنم بعدش اتفاقات خوبی در راهه.
وقتی از یه طرف به مسیر سختِ پیشرو نگاه میکنم و از طرف دیگه به راهی که تا اینجا اومدم، میبینم هیچکس نیست که بتونه کمکم کنه. این بار، دیگران حتی اگر از ته دل هم بخوان، نمیتونن کاری برام بکنن. من الان در تنهاترین ورژنِ زندگی خودم ایستادم. ته دلم آرزو میکنم ای کاش کسی بود که دستم رو میگرفت و منو میدید؛ اما واقعیت اینه که کسی نیست و نمیتونه باشه.
اما درست وسط این تنهایی، اون کودک داره بهم نگاه میکنه و میگه: «منو ببین... من تمام تلاشها و نگرانیهات رو میبینم. هر لحظه کنارتم. حتی اگه همه دنیا هم تنهات بذارن، من باز هم هستم. فقط کافیه منو ببینی و یه ذره دیگه طاقت بیاری؛ ما با هم از پسش برمیایم.»

واقعاً جمله غمگین، سنگین و سختیه... اما حقیقت داره: نجاتدهنده در آینه است و نسخه اصلی ما، منتظره تا دوباره بهش برگردیم.