تصور من از ازدواج خیلی سادهست: پیدا کردن یه هممسیر.
زندگی هزار تا بالا و پایین داره و باید کسی رو پیدا کنی که توی این مسیر، واقعاً رفیق باشه.
آدمیزاد که همیشه روی خوشِ زندگی رو نمیبینه؛ ممکنه فردا یه بیماری یا یه دردی بیاد سراغ یکیمون. اونجاست که عیار آدم مشخص میشه. آیا طرف مقابل پای این سختی میمونه؟ میتونه هنوزم تکیهگاهت باشه، یا میره و تازه به جای مرهم، زخم آدم رو عمیقتر میکنه؟
حیف که این روزها جامعه یه مسیرِ دیگه رو میره. انگار همه چی خلاصه شده توی لذتهای زودگذر و معیارهای سطحی.
ریشهی همهی اینا هم برمیگرده به اینکه آدما خودشون رو نمیشناسن؛ اصلاً نمیدونن توی زندگی دنبال چیان و «شریک زندگی» براشون چه معنایی داره.
توی فضای مجازی که میچرخی، قشنگ معلومه که زیادهخواهی و تنوعطلبی تو بورسه.
صفاتی مثل منطقی بودن، سادگی، استقلال و سازگاری دیگه انگار خریدار ندارن و خیلیها حتی مسخرهش میکنن.
خلاصه که من هنوز تجربه موفقی نداشتم، ولی خب، اینا چیزاییه که من از یه رابطه انتظار دارم