
وقتی به خاطر گذراندن طرح دورهٔ پزشکی عمومیام مجبور شدم در روستایی دورافتاده، کیلومترها دور از خانواده، در تنهایی زندگی کنم، تازه فهمیدم زندگی کردن با خودم چقدر سخته.😔
من با خودی روبهرو شدم که مدام مرا سرزنش میکرد، در حالی که بسیاری از این اتفاقها تقصیر من نبود.
خودی که پیوسته مرا تخریب میکرد و میگفت لایق انجام هیچ کاری نیستم؛
بهطور خلاصه، خودی که روزگار را بر من سیاه کرده بود.🖤
روزی در آینه نگاه کردم و به خودم گفتم: «*تو* بیشترین آسیب را به من زدهای؛ *تو* دشمن واقعی من هستی.»
«خودِ» درونم مثل لایهای سیاه بود که روی وجودم کشیده شده بود؛
اونقدر به من چسبیده بود که انگار هرگز از من جدا نمیشد.
اما یک روز تصمیم گرفتم این «خود» را از خودم جدا کنم و آن خودِ واقعی را پیدا کنم.
اینجا بود که سفر من آغاز شد؛
سفری سخت، اما در عین حال عمیقاً لذتبخش—سفری که شروع شده، ادامه دارد و امیدوارم تا همیشه ادامه پیدا کند.😊
@mosaferemeh