وقتی نتیجهی پاتولوژی مامانم رو دیدم و مریضیش رو فهمیدم، تمام دنیام تاریک شد. انگار پرت شدم تهِ یه گودال پُر از سیاهی... از تهِ جانم فریاد میزدم «دروغه... امکان نداره!» اما هیچکس فریادهای منو نمیشنید.
به دوستام زنگ میزدم و با گریه بهشون میگفتم، اما باز هم فایدهای نداشت. رفتم پیش خونوادهام تا کنارشون باشم، ولی بودنشون فقط مثل یه مرهم موقت روی زخمم بود؛ انگار یکی بالای اون چاه، چراغی روشن کرده باشه... اما همین که دوباره برگشتم سرِ کارم، باز توی تنهایی خودم غوطهور شدم و فرورفتم توی تاریکترین لحظهها.
درسته، من مریض نشده بودم، اما مامانم مریض شده بود و من همون روز شکستم. هنوز صدای شکستن استخونام توی ذهنم میپیچه و اون لحظه رو هیچوقت فراموش نمیکنم.
از بعد از اون روز، من دیگه اون آدم سابق نشدم؛ پیر شدم، بزرگتر شدم... انگار که باید تنهایی و سیاهی رو میپذیرفتم و کمکم تلاش میکردم با دستای خودم از این گودال سیاه بیام بیرون.
آدمای زیادی تلاش کردن منو بکشن بیرون اما نتونستن. شاید هر روز بالای گودال بهم سر بزنن و منم در ظاهر جوری باشم که «خوبم، میگذره...»، اما اونا تاریکیِ درون گودال رو نمیبینن.

مدتی میگذره و من هر روز برای این گودال سوگواری میکنم، اما دارم تلاش میکنم پلهپله بسازم و ازش بیام بیرون. ولی... وقتی برسم روی زمین، اصلاً چیزی منتظرم هست؟
میترسم از اینکه دوباره پرت بشم توی یه گودال دیگه و روز از نو، روزی از نو...
ولی اینو خوب میدونم که دیگه عضلاتم قویتر شدن و شاید بعدها خیلی زودتر از قبل بتونم از گودالها بیرون میام.