کربلا واقعا حادثه بسیار عجیبیه ، وقتی بررسی ش میکنی می بینی هرنوع مصیبتی داخلش هست
از مرگ شیرخوار بگیر تا مرگ جوان ، اسارت ، دربه دری.
اینقدر ماجرا داخلش هست که هر حادثه ای الان برامون اتفاق میفته ، میتونیم شبیه اون رو پیدا کنه ، مثلا جوونی رو ازدست میدیم ، میفهمیم که واقعا اون روزی که امام حسین ، علی اکبر رو فرستادن میدان چه حسی داشتن. ( در یک روضه ای میگفتن، امام وقتی به علی اکبر اجازه دادن. دستی به محاسنشون کشیدن و گفتن : خدایا می بینی چه جوونیه ؟ چه قامتی داره ؟ )
واقعا چه غمی داشتن امام😔
حالا شما فرض کن یه فردی که بزرگ یه جمعیتی هست ، میدونه که با مرگش ، زن و بچه هاش به اسارت برده میشن (این رو در کانسپت عرب های اون زمان بذار )، نفر به نفر از یارانش رو ازدست میده ولی بااین حال تسلیم نمیشه و ادامه میده.
دو تا سوال برام خیلی بولده :
اول اینکه، چرا ؟ برای چی ؟ چرا انقدر رنج رو تحمل کردن ؟
دوم اینکه ، حضرت زینب چطوری دووم اوردن و نشکستن ؟

یه نوحه ای هست به اسم ( چه کنم ) از حاج محمد ابراهیمی که واقعا خیییلیی قشنگ اون غم لحظه امام حسین رو توصیف میکنه ( البته در قالب کلمات وگرنه غم اصلی نمی گنجه واقعا )
نوحه اینجوری شروع میشه :《 خدایا ای کاش دوباره برخیزد ، ببیند از چشمم ستاره میریزد
به راه خیمه با چشم خود دیدم که خواهرم زینب به سینه اش میزد 》