ما همیشه از دوران مدرسه و بچگی دوست داشتیم که دوستای زیادی پیدا کنیم و دوستای خوبی داشته باشیم...
البته اون موقع ها بیشتر تعریف من از دوستی همبازی بود که وقت های خالی مون رو باهاش بگذرونیم و بیشتر هم خاله بازی میکردیم یا بازی های بچه گانه...

ولی وقتی که بزرگ تر میشیم احساس میکنیم که به دوستان کمتری احتیاج داریم ولی دوستان واقعی.
وقتی بچه بودیم اگر دوستای زیادی داشتیم خیلی خوشحال می شدیم که چقدر دوستای زیادی داریم که میتونیم باهاشون بازی کنیم...
ولی الان که بزرگتر شدیم میبینیم دوستان زیاد داشتن هم خیلی خوب نیست. وقت زیادی از آدم میگیره...
از طرفی هم مهم کیفیت دوستی هست یعنی هر چقدر رابطه صمیمی تر و نزدیک تر با دوستامون داشته باشیم خیلی بیشتر می ارزه تا اینکه با ده بیست نفر دوستی سلام علیکی داشته باشیم.

هر کس از دوستی یه تعریفی داره و شاید همه این نظرم رو قبول نداشته باشند.
به نظرم یه دوست خوب، دوست یکیه بتونه با ما همدلی داشته باشید در همه موقعیت ها ما رو درک کنه.
مخصوصاً وقتی که موفق نمیشیم یا شکست میخوریم و حالمون گرفته است و از خیلی چیزا ناامید میشیم اگه تو این موقعیت های دوستی داشته باشیم که بتونه در کنار ما باشه و باهامون همدلی داشته باشه و حداقل به حرفام گوش کنه، میتونه کمک خیلی زیادی به ما کنه تا بتونیم از اون اتفاق بد ریکاور بشیم. یعنی یه جورایی با همدلی کمک میکنه خودمونو نبازیم.

یه جاهایی آدم تنها باشه بهتر از اینه که یه دوست بد داشته باشه یا یه دوستی باشه که موقع حال بدی سر به سر آدم بزاره، خیلی بده. خودم ترجیح میدم که تنها باشم ولی دوستی نداشته باشم که منو توی موقعیتهایی که حالم گرفته هست شماتت کنه...
نظر شما درباره دوست چیه؟