ویرگول
ورودثبت نام
پیروان حق
پیروان حق
پیروان حق
پیروان حق
خواندن ۱۶ دقیقه·۹ ماه پیش

30 - اسلام, رسالت همه پیامبران

377ـ Pوَ الَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ أُولٰئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَO. (33/زمر)

But the one who brings the speak truth and the one who confirms it, it is they who are pious. (33)

امّا كسى كه سخن راست بياورد و كسى كه آن را تصديق كند، آنان پرهيزگارانند! (33 / زمر)

378ـ الصادق والمصدق: فسر العديد من المفسرين هذه الآية إلي النبي الإسلام صلی الله عليه وآله. بالطبع، هذا التفسر للنبي نفسه الذي حمل هذا الوحي و تأكيد ذلك أيضاً، يجب أن يكون هذا التصنيف لا يعني التعبير الكامل للآية. من ثم، فإن مجموعة من مفسري "الجملة" (الشخص الذي يجلب الحقيقة يتكلم) لجميع الأنبياء (مثل) قد فسروها والجملة (و من يعترف بها) لأتباعهم الحقيقيين صالحين في العالم. هناك تفسر آخر مثير للاهتمام اكثر شمولاً للآية: (الشخص الذي أتي بالفجر الصحيح) لا يقتصر علی رسل الوحي؛ بل كل اولئك الذين كانوا مبشرين في مدرستهم ومروجين لكلام الله والحق، هم في قائمة الا نتظار هذه، و في هذه الحالة لا يوجد أي عائق لكلا الجملتين تطابق مجموعة واحدة. و بالتالي، فإن الحديث عن اولئك الذين هم في نفس الوقت يحملون الحق و يتصرفون معه؛ اولئك الذين نشروا مدرسة الوحي في العالم و يؤمنون بها و يمارسونها هم انفسهم؛ الأنبياء و الأئمة الذين يشرحون مدرستهم. و قد اقتبس العديد من المفسرين الشيعه والسنة من التقليد التالي قوله (من يجلب الحقيقة يتكلم) النبي صلی الله عليه و آله هو والغرض من (من يعترف به) علي (ع). و تجدر الإشارة إلي أن هذا التفسير لا يحد من معني الآية؛ بل هو أوضح تعبيرفي الآية؛ مما لا شك فيه أن، علي عليه‌السلام من المعتمدين علی النبي، فهو في المقدمة و ليس أحد من علماء الإسلام هذه الحقيقة أن علي عليه‌السلام بين الرجال ـ ولكن أيضاً جميع الرجال ـ كان اول من أقر بالنبي.

378- Al-Sadegh and Al-Mossadegh (truthful and one who confirms): Many commentators have interpreted this verse to the Prophet (PBUH) of Islam. of course, this interpretation of the prophet himself, who was the bearer of this revelation and confirmation of that too, should be such a category, meaning not the expression of the whole concept of the verse. Hence, a group of interpreters of “sentence “(The one who brings the truth to speak) to all the prophets (as) have interpreted it and the sentence (Whoever that acknowledge it) to their true followers who are righteous in the world. There is another interesting interpretation of the verse that is more comprehensive: (The one who brings the right Dawn) it is not limited to the messengers of revelation; Rather all those who have been the preachers of their school and promoters of words of God and truth, they are in this queue, and in that case, there is no obstacle for both sentences match to one group. Thus, it is to speak of those who are both bearers of the truth and acting to that; Those who spread the school of revelation in the world and believe and practice it themselves; The prophets and Imams who explain their school. Many Shiite and Sunnis commentators have quoted the following tradition as saying “The one who brings the truth speaks “prophet (PBUH), and the purpose of “Someone to acknowledge it“is Ali (AS). It should be noted that this interpretation does not limit the meaning of the verse; Rather, it is the clearest expression of the verse. Undoubtedly, Ali (as) is among the certifiers of the Prophet; he is at the forefront, and no one is an Islamic scholar. This fact is that Ali (AS), among men – but also all men – was the first to acknowledge the prophet.

378ـ صادق و مصدق: بسیاری از مفسران، این آیه را به پیامبر اسلام (ص) تفسیر کرده ­اند. البته تفسیر این آیه به شخص پیامبر که هم آورنده وحی بود و هم تصدیق کننده آن، باید از قبیل مصداق باشد و نه بیان تمام مفهوم آیه. از این رو، گروهی از مفسران "جمله" «کسی که سخن راست بیاورد» را به تمام پیامبران (ع) تفسیر کرده ­اند و جمله «و کسی که آن را تصدیق کند» را به پیروان راستین آنها که پرهیزکاران جهان هستند. تفسیر جالب توجه دیگری در مورد آیه وجود دارد که از همه جامع ­تر است: «کسی که سخن راست بیاورد» منحصر به پیام­ آوران وحی نیست؛ بلکه تمام کسانی که مبلغ مکتب آنها و مروج سخنان حق و صدق بوده­ اند، در این صف قرار دارند و در این صورت هیچ مانعی ندارد که هر دو جمله بر یک گروه منطبق شود. به این ترتیب، سخن از کسانی است که هم آورنده صدق اند و هم عمل کننده به آن؛ آنها که مکتب وحی را در عالم منتشر می ­کنند و خود به آن ایمان دارند و عمل می­ کنند؛ پیامبران و امامان تبیین کنندگان مکتب آنها. بسیاری از مفسران شیعه و اهل سنت در ذیل این حدیث را نقل کرده ­اند که منظور از «کسی که سخن راست بیاورد» پیامبر (ص) است و منظور از «کسی که آن را تصدیق کند» علی (ع) است. باید توجه داشت که این تفسیر، مفهوم آیه را محدود نمی­ کند؛ بلکه بیان روشن ­ترین مصداق آیه است. بدون شک، علی (ع) در میان تصدیق کنندگان پیامبر، در صف اول قرار داشته و احدی از علمای اسلام منکر این واقعیت نیست که علی (ع) از میان مردان ـ و بلکه تمام مردم ـ نخستین کسی بوده که پیامبر را تصدیق کرده است.

379ـ Pأَ لَيْسَ اللَّهُ بِکَافٍ عَبْدَهُ وَ يُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍO. (36/زمر)

Does not Allah suffice [ to defend] His servant? They would frighten you of others than Him. Yet whomever Allah leads astray, has no guide, (36)

آيا خداوند براى (نجات و دفاع از) بنده ه‏اش كافى نيست؟! امّا آنها تو را از غير او می ‏ترسانند. و هر كس را خداوند گمراه كند، هيچ هدايت ‏كننده ‏اى ندارد! (36 / زمر)

380ـ كفي بالله (حسبنا الله): لا حظ كثير من المفسرين أن عبدة الأوثان في مكة، الرسول صلی الله عليه و آله نبذوا غضب الأصنام و قالوا: لا تغضبهم و لا تتصرف ضد هم مما يجعلك مجنوناً و يؤذيك. نزلت هذه الآية و أجبت. و إن كان الوحي علي ما جاء في الرواية، يهدد الكفار بإغضاب الأصنام، فمعني الآية واسع جداً بحيث يشمل أي تهديد لغيرالله و وعداً لكل من يبحث عن طريق الحق والمؤمنين الحقيقيين؛ خاصة في البيئات التي تتواجد فيها الأقليات و تهدد من كل جانب. فهذه الآية تعززهم و خطوتهم ثباتاً، نقيض نفوسهم بالفرح و تتصلب خطواتهم، الأثار النفسية الضارة ستعمل علي تحييد تهديدات العدو. الأنسان مثل ورقة علف في مواجهة رياح الأحداث القوية و هي تلقي جانباً في كل مرة. قد يتم ربط هذه الريشة بورقة أو فرع مكسور؛ لكن الريح تهب مع كليهما. حتي لو تمسك بشجرة، أحياناً تقطع العاصفة الشجرة؛ ولكن إذا انضم إلي جبل ضخم، فلا يمكن لعاصفة تحريكة. هذالجبل هو نفس الإيمان بالله و بقية القيود لا يعتمد عليه أحد. مع مراعاة مضمون إيمان هذه الآية، الشجاعة والثقة بالنفس تمنح الناس روعة، و تهدئ من أجله أن يتحمل الشدائد كجبل لا تخاف من كثرة أعداء الله، لا تخافوا من بعض أعداء الله ولا ترهبون من القليل من الصحبة والأزمات الشديدة لا تعكرصفو روحه. في ضوء التوحيد، لا يوجد سبب لأن يقود الموحدين إلي العبودية والعبودية بغير الله. يتبع ذلك عبودية الله و حرية الخادم و تحرره من غير الله. حتي الأنانية؛ لأن مثل هذه الموحد، إنه خادم الله  في كل مكان و يقظ وقد ائتمنه الرجل التوحيدي علي كل مراميه. مثل هذا الإنسان، بتوجيه إلهي خاص، لا يستغله الآخرون و يستعمره و يضطهده لخداعة و إذلاله و إجباره علي العبادة؛ لأنه من خلال الأتصال بقوة الأبدية الإلهية، حتي يثني أثره علي الآخرين و يذل نفسه بإطراء، و لأنه لا يعرف حياته وحياته اليومية بيد الأخرين، لتحقيق ذلك لا يستسلم للرق والتواضع..

380- God is enough: Many commentators have noted that the idol worshipers of Mecca, the Prophet (PBUH) shunned the wrath of the idols and said: Do not backbite them and do not act against them that make you crazy and hurt you. This verse was revealed and answered. Although it is a revelation that, according to the narration, the disbelievers threaten to anger the idols, the sense of the verse is so broad that it includes any threat to the non-god and a promise to all those who seek the path of truth and true believers, especially in environments where minorities are there and threatened on every side. This verse gives them encouragement and footstep stability; Their souls are overflowing with joy, and their steps are made solid; psychological effects harmful will neutralize the counteracting enemy threats. Man is like a leaf against the strong wind of events, and it is thrown aside every time. This feather may be attached to a broken leaf or branch, but the wind gusts with both. Even if it grips a tree, sometimes the storm also cuts down the tree; But if it joins a huge mountain, no storm can move it. This mountain is the same faith in God, and the rest of the bonds are leaning on none of him. Considering the content of this verse, courage and self-confidence give people tremendous strength, and it calms their hearts to withstand adversity like a mountain, fear not the multitude of the enemies of God, do not be frightened of a few enemies, and do not let the terror of a little company and severe crises disturb the peace of their souls. in the light of monotheism, there is no reason for Unitarianism to lead to slavery and non-god servitude. God’s servitude, the servant’s freedom and liberty from non-god - even egotism - it follows, because such a monotheist, he is a servant of God who is ubiquitous and watchful, and the monotheistic man has entrusted him with all his prestige. Such a human being, by divine especial guidance, is not exploited, colonized, and oppressed by others to deceive and humiliate him and force him to worship; Because by connecting with the power of the divine eternal, he is not afraid of any power so that its effect he praises others and with flattery and humiliated oneself, and because he doesn't know his life and his daily by others hand, to achieve that, he does not give in to slavery and lowliness.

380ـ خدا کافی است: بسیاری از مفسران نقل کرده ­اند که بت پرستان مکه، پیامبر (ص) را از خشم و غضب بت­ها بر حذر می­ داشتند و می ­گفتند: از آنها بدگوئی مکن و بر خلاف آنها اقدام منما که تو را دیوانه می ­کنند و به تو آزار می­ رسانند. این آیه نازل شد و به آنها پاسخ داد. گر چه شأن نزول آیه، طبق روایتی که گفته شد، تهدید کافران به خشم بت­ ها است، مفهوم آیه چنان وسیع و گسترده است که هر نوع تهدید به غیر خدا را شامل می­ شود و نویدی برای همه پویندگان راه حق و مؤمنان راستین است؛ بویژه در محیط­ هائی که در اقلیت قرار دارند و از هر سو مورد تهدید هستند. این آیه به آنها دلگرمی و ثبات قدم می ­بخشد، روح آنها را سرشار از نشاط و گام هایشان را استوار کرده، اثرات روانی زیانبار تهدیدهای دشمن را خنثی می ­کند. انسان چون پر کاهی در برابر تندباد حوادث قرار دارد و هر زمان به سوئی پرتاب می­شود. ممکن است این پرکاه به برگی یا شاخۀ شکست ه­ای اتصال پیدا کند؛ ولی تندباد هر دو را با خود می ­برد. حتی اگر پنجه بر درختی بیفکند، گاهی طوفان، درخت را نیز از ریشه بر می­ کَند؛ اما اگر به کوهی عظیم بپیوندد، هیچ طوفانی نمی ­تواند او را از جا حرکت دهد. این کوه، همان ایمان به خدا است و بقیه پیوندها، تکیه بر غیر او است. توجه به ایمان به محتوای این آیه، شجاعت و اعتماد به نفس فوق العاده ­ای به انسان می ­بخشد و خاطرش را آرام می­ کند تا در برابر حوادث سخت هم چون کوه مقاومت کند، از انبوه دشمنان خدا نهراسد، از کمی همراهان وحشت نکند و بحران­های شدید، آرامش روح او را بر هم نزند. در پرتو توحید، هیچ عاملی سبب نمی­ شود که موحد به بردگی و بندگی غیر خدا سوق پیدا کند. بندگی خدا، حرّیت و آزادی بنده از غیر الله ـ حتی هوای نفس ـ را در پی دارد؛ زیرا چنین موحدی، بنده خدائی است که همه جا حاضر و ناظر است و انسان موحد همه شئون خود را به او واگذار کرده است. چنین انسانی، به هدایت خاص الهی، مورد استثمار، استعمار، و استعباد دیگران قرار نمی­ گیرد تا باطل­ها او را خوار و تحقیر کنند و به عبودیت خویش وا دارند؛ زیرا او با اتصال به قدرت لا یزال الهی، از هیچ قدرتی واهمه ندارد تا بر اثر آن به ستایش دیگران و چاپلوسی و تحقیر خود تن دهد، و چون حیات و روزی خود را به دست دیگران نمی ­داند، برای رسیدن به آن، تن به ذلت و بردگی نمی ­دهد.

381ـ Pقُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌O. (53/زمر)

Say [that Allah declares,]" O My servants who have committed excesses against their own souls, do not despair of the mercy of Allah. Indeed, Allah will forgive all sins. Indeed, He is the All-forgiving, the All-merciful. )53)

بگو: «اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كرده ‏ايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را می ‏آمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است. (53/ زمر)

382ـ Pوَ أَنِيبُوا إِلَى رَبِّکُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَکُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ‌O (54/زمر)

Turn penitently to Him and submit to Him before the punishment overtakes you, whereupon you will not be helped. (54)

و به درگاه خداى خود به توبه و انابه باز گرديد و تسليم امر او شويد پيش از آنكه عذاب به شما فرا رسد و هيچ نصرت و نجاتى نيابيد. (54 /زمر)

383ـ الله يغفر كل الذنوب: و هي تدل علی دقة تفسير هذه الآية التي تعد من آيات القرآن الواعدة للخطاة. إن إدراج هذه الآية هو إلي الحد الذي نقرأه في رواية علي (ع): " في القرآن لا يوجد أكثر من الآية إرشادية "يا عبادي الذين اسرفو..." من المشاكل الرئيسية في المسار التعليمي، والشعور بالذنب هو نتيجة لأفعال سيئة في الماضي. خاصة عند ما تكون الآثام ثقيلة، هذا الفكر يتجسد باستمرار في البشر أنه إذا رغب المرء في تغيير مساره والعودة إلي طريق الله، كيف يمكنهم تحرير الماضي من مسئووليتهم الثقيلة؟ و قد حلت هذه المشكلة في ثقافة القرآن والتوبة الصادقة، إنها وسيلة حاسمة للإبتعاد عن الماضي و بدء حياة جديدة. و بهذه الطريقة، يعيد القرآن أبواب النعمة الإلهية تحت أي ظرف من الظروف و مع أي عبء من المسئولية تجاه كل إنسان، مثاله الحي هو هذه الآية التي تدعو، بكل أنواع التعبير، المجرمين والخطاة إلي الله، و هو يعدهم بأنهم يستطيعون فصل أنفسهم عن الحياة الماضية بطريقة ما. في رواية نبي الإسلام نقرأ: "من تاب من الذئب كمن لم يخطئ." طبعاً، هذه العودة إلي الرحمة الإلهية ليست غير مشروطة؛ لأن الله حكيم. الله لا يعمل بلا تمييز و يفتح بركته علي الجميع و يدعوهم باستمرار إلي نفسه، هناك ايضاً حاجة للأستعداد في الخدم ضروري. يجب عليهم بذل العناية الواجبة جميعا يريدون العودة و إيجاد ثورة جذرية و إصلاحات جوهرية (تحول) بعد عودتهم، أسس الإيمانهم و معتقداتهم التي انهارت بسبب عاصفة الخطيئة، التحديث و إعادة الإعمار، و كذلك الإجراءات الكفؤة التي يجب القيام بها، في محاولة للتعويض عن ضعفهم الروحي و ضعف الأخلاقي. فكلما كانت الخطايا السابقة أثقل، بالطبع، يجب عليهم فعل المزيد من الأعمال الصالحة، و بالتالي تعويض الماضي المظلم بالتنوير.

383- God forgives all sins: It shows accuracy in the interpretations of this verse and is one of the most promising verses of the Qur’an for the sinners. The inclusion of this verse is to the extent that we read in the narration of Ali (as): “Throughout the Quran, there is no more instructive than the verse 'Ya Ebadi al-Dhin - Asrafo…” One of the major problems with the educational path is that the feeling of guilt is a result of past bad deeds. Especially when the sins are heavy, this thought is constantly embodied in human beings that if one wishes to change their course and return to the way of God, how can they be liberated from the past, their heavy responsibility? This problem has been resolved in the culture of the Qur’an and true repentance; it is a decisive means to break away from the past and start a new life. In this way, the Quran returns the gates of divine grace under any circumstance and with any load of responsibility to every human being. His living example is this verse, which, with all kinds of expression, invites criminals and sinners to God, and he promises them that they can separate themselves from their past life in a way. In the narration of the Prophet of Islam, we read: “One who repents of sin is like one who has not sinned. “Of course, this return to divine mercy is not unconditional; Because God is wise, God does not work indiscriminately, and it opens its blessing to all, and he constantly is calling them to himself, there is also a need for preparedness in the servants. They must, with due diligence, all want to return and find a radical revolution and a fundamental reform (metamorphosis) after their return, the foundations of their faith and beliefs that have collapsed due to the storm of sin, modernization, and reconstruction, as well as competent actions, must be done, try to compensate for their spiritual inability and moral weakness. The heavier the former sins, the more they must do good deeds and thus compensate for the dark past by enlightenment.

383ـ خداوند همه گناهان را می آمرزد: دقت در تعبیرات این آیه نشان می­دهد که از امید بخش ­ترین آیات قرآن برای گنهکاران است. شمول این آیه به حدی است که در روایتی از امیر مؤمنان علی (ع) می ­خوانیم: «در تمام قرآن آیه ­ای فراگیرتر از "یا عبادی الذین اسرفو..." نیست». به طور کلی یکی از مشکلات مهمی که بر سر راه کار تربیتی وجود دارد، احساس گناهکاری بر اثر اعمال بد گذشته است. به ویژه زمانی که گناهان سنگین باشد، این فکر پیوسته در نظر انسان مجسم می­ شود که اگر بخواهد مسیر خود را تغییر دهد و به راه خدا باز گردد، چگونه می­ تواند خود را از مسئولیت سنگین گذشته برهاند. این مشگل در فرهنگ قرآن حل گشته و توبه حقیقی، وسیله قاطعی برای جدا شدن از گذشته و آغاز یک زندگی جدید برشمرده است. به این ترتیب، قرآن درهای لطف الهی را به روی هر انسان و در هر شرایطی و با هر گونه بار مسئولیتی باز می ­گرداند. نمونه زنده ­اش همین آیه است که با انواع لطایف بیان، مجرمان و گنهکاران را به سوی خدا دعوت می­کند و به آنها قول می ­دهد که می ­توانند خود را از زندگی گذشته به کلی جدا کنند. در روایتی از پیامبر اسلام (ص) می ­خوانیم: «کسی که از گناه توبه کند، همانند کسی است که گناه نکرده است» البته این بازگشت به سوی رحمت الهی، بی قید و شرط نیست؛ زیرا خدا حکیم است. کار بی حساب نمی­ کند و اگر آغوش رحمتش را به روی همگان گشوده و پیوسته آنها را به سوی خود می­ خواند، وجود آمادگی ­هائی در بندگان نیز لازم است. هم باید با تمام وجود خواهان بازگشت باشند و انقلاب درونی و دگرگونی بنیادی پیدا کنند و هم بعد از بازگشت، پایه ­های ایمان و اعتقاداتشان که بر اثر طوفان گناه فرو ریخته، نوسازی و تجدید بنا شود و نیز با اعمال صالح، ناتوانی روحی و ضعف اخلاقی خود را جبران کنند. البته هر قدر گناهان سابق سنگین­ تر باشد، باید اعمال نیکوتری انجام دهند و بدین وسیله گذشته تاریک را با اعمال نورانی جبران کنند.

۱
۰
پیروان حق
پیروان حق
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید