روی زمین چند تا آدم هستن که جونت به جونشون وصله؟ آرزو نمی‌کردی کاش قلبت برای همه جا داشت؟ آرزوی قشنگی نیست؟ شدنیه؟ ظرف وجودمون چقدره؟ این ظرف دست کیه اصن؟ دست خودمونه؟ ظرف ما رو کیا کوچیک کردن یا چرا خودمون با دستای خودمون کوچیکش کردیم؟
آفتاب پاییز، زیاد به آسمون وفا نمی‌کنه. هوا تازه تاریک شده. روی تخت دراز کشیده. می‌پرسم خسته‌ای؟ میگه توی حالت عادی آدم متوجه تنفس، پلک زدن و ضربان قلبش نیست. وقتی متوجه‌شون میشی، یعنی احتمالا یه مشکلی براشون پیش اومده. میگم چت شده؟ میگه گوش بده. بعد سر من رو میذاره روی قلبش: تپ...تپ...تپ...تااااااپ...تپ...تپ...تااااپ...تپ.
یهو دلم می‌لرزه. تایمر یه دقیقه‌ای میذارم با گوشی و می‌شمرم ضربانشو. کمه که. میگه نه! تعدادش نه، ریتمش به هم ریخته. میگم شمردم، شصت و شیش تاست. میگه ضربان قلب نرمال بین شصت تا صد تا توی هر دقیقه است. بستگی به وضعیت جسمی و سن فرد داره البته.
سرم رو دوباره میذارم روی قلبش و گوش میدم. تپ...تپ...تپ... تاااااپ... تااااپ... تپ... نه! این صدایی نیست که من بخوام بشنوم، اما صدایی هم تو دنیا هست که از این صدا شنیدنش برای من مهمتر باشه؟ ماها روی چی داریم حساب می‌کنیم؟ روی یه تیکه گوشت سرخِ صنوبری که با یه سری رگ و پی به این‌ور اون‌ور وصله و هر لحظه ممکنه... نه! حتی تصورش از فهمم خارجه.
به نظرم زندگی ما فقط متصل به قصه‌هاست، وگرنه کارمون به جنون می‌کشید. قصه‌هایی که برای خودمون و بقیه تعریف می‌کنیم. این قصه‌ها هستن که حواسِ ما رو از تپش و تنفس و پلک زدن‌ها پرت می‌کنن و بهمون جرأت ادامه دادن رو میدن.
یه لحظه تصورش کن: عدم!
ما حواسمون رو از بدون چاره‌ترین واقعیت زندگی هم پرت کردیم و اگه نمی‌کردیم، زندگی ممکن نبود. توی این نوشته، واقعا نمی‌دونم چی می‌خوام بگم؛ فقط چند ثانیه، دنیای بدون تو رو تصور کردم و ذهنم و زندگیم متوقف شد.
باید مراقب قلبت باشیم و بیشتر از اون، مراقب قصه‌هایی که برای هم تعریف می‌کنیم. قصه ما توی خونه، قصه ما سر کار، قصه ما موقع رانندگی، قصه ما موقع تفریح، قصه ما موقع دیدن رنجِ دیگری و موقع مواجهه با رنج توی زندگی خودمون، قصه ما موقع غذا خوردن یا نخوردن، قصه ما موقع دیدنِ بقیه آدما. چون قصه ماست که ما رو تو این دنیا زنده نگه می‌داره، نه یه تیکه گوشت سرخ صنوبری.
بیا خودمون رو توی این بیابون تاریک و سرد، با بهترین قصه‌ها زنده نگه داریم؛ قصه آدمایی که قلبشون برای همه آدما و همه هستی جا داره. آدمایی که باور ندارن دل آدمیزاد یه ظرف کوچولو باشه، چون قصه حقیقت رو شنیدن و از خواب بیدار شدن، دیگه جسم نیستن، روحن. حیاتن و حتی اگه بمیرن، منشاء زندگی هستن. بیا یه جوری زندگی کنیم که بهترین قصه‌ها بشیم برای شبای تارِ آدما:
«نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ هَـذَا الْقُرْآنَ وَإِن كُنتَ مِن قَبْلِهِ لَمِنَ الْغَافِلِينَ»
ما نیكوترین قصه‌ها را به موجب این قرآن كه به تو وحی نمودیم، بر تو حكایت مى‌كنیم و تو قطعاً پیش از آن از بى‌خبران بودى (آیه سوم سوره یوسف)
