ویرگول
ورودثبت نام
مرتضی کی‌منش
مرتضی کی‌منشنوشتن و بس
مرتضی کی‌منش
مرتضی کی‌منش
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

مثل ابرای باهار، سیلی می زد راننده اون سرویس اینترنتی

[توضیح ضروری: این متن صرفا روایتِ مسافر اسنپ را دستمایه قرار داده است؛ در واقع از این روایت، فقط برای نوشتن ایده گرفته‌ام و از آن جا که بنده روایت راننده را نشنیده‌ام، نمی‌توانم درباره میزان واقعی یا ساختگی بودن کل این ماجرا نظری بدهم]

یک. گاهی نمی‌دونی چی باید بنویسی. حتی نمی‌دونی چی باید بگی. اصلا آیا همیشه باید یه حرفی برای گفتن داشت؟ زمان‌هایی نیست که باید سکوت کنیم و کناره بگیریم؟ اقلا تو این گوشه دنیا، بعید می‌دونم! اون قدر آشِ درد تو کاسه این دنیا ریختن که قرن‌هاست سرریز کرده و اگه شب و روز بگی، بازم زمان کم میاری برای گفتن.

دو. بعضی کتابا رو که می‌خونی، حرص می‌خوری که چرا بقیه نمی‌خوننش و از یه عالمه کتابِ مونده نخونده خودتم، حرص می‌خوری؛ حرص می‌خوری که چقدر عقبی از خودت، از روزگاران گذشته و از تجربه‌های دردناک بشر که به گنج خرد تبدیل شده و از آینده‌ای که توی هزار تا کتاب درباره‌ش گفتن و تو یه خطشم نخوندی.

سه. راستی این راننده اسنپ که دختره رو کتک زده، به چی فکر می‌کرده؟ بحث سر ماسک بوده. دختر گفته ماسکت رو بزن. کرونا می‌گیرم. پدر مادر مریض دارم. یارو گفته نمی‌خوام ماسک بزنم، می‌خوام کتاب بخونم، می‌خوام اخلاق نیکوماخوس اثر ارسطو رو بخونم و چنین گفت زرتشتِ نیچه، می‌خوام ادامه تحصیل بدم تو یه رشته نون و آبدار، می‌خوام بشنوم صدای چکمه ماشین رو روی پوست تُردِ آدم، می‌خوام به سکوتِ بزرگراه زیر تایرهای کم بادم گوش بدم، می‌خوام قناری بکشم رو بدن شقاقیا (ترکیب منطقیِ شقایق و اقاقیا)، می‌خوام پادکست درست کنم درباره غذاهای چینی با تمِ خفاش، می‌خوام به دورترین ابر ممکن پیامک بزنم که به یادم سه دقیقه سوسکی بباره، می‌خوام به حرفای دکترم گوش بدم و قرصامو عوض کنم، می‌خوام تو این سیاهیا، یه چیزِ تیره‌تری پیدا کنم.

اما دخترک ول کن نیست. نگاه منطقی نداره. باز تکرار می‌کنه ماسکتونو درست بزنید. الان زیر چونه‌تونه. بکشیدش روی دهنتون. ببندید اون تونل کندوان رو، اون کُریدور جلسات ویروسی رو، اون مولد رنج و فلاکت من رو. راننده عصبانی شده. گفته چته؟ چرا چشم نداری پیشرفت منو ببینی؟ چی از تو کم میشه دست من به یه جایی بند بشه؟ دختر گفته ماسکتو بزن. مرد گفته نمی‌زنم. گفته بزن. گفته نمی‌زنم، هر غلطی می‌خوای بکن. دختره هم زنگ زده به ناسا. با پرفسور فیروز نادری صحبت کرده. گفته شما افتخار ما ایرانیا هستید، بیاید به ایشون بگید ماسکشون رو بزنن. والدین من های‌ریسکن. دکتر تاکید کرده وسط جلسه است، اما یه نقل قول از پروفسور سمیعی درباره دمنوش زنجبیل می‌تونه بفرسته برای راننده و یه ماسک N95 از طرف ناسا هدیه کنه بهش. راننده گوشی دختر رو گرفته و برای دکتر نادری، یه دهن داریوش خونده. دکتر نادری توی رودروایسی، تمام آهنگ رو گوش داده و افسرده شده. راننده گوشی رو پس داده. دختره مونده دیگه چی کار کنه. روی ماسکش، زیر کپه ویروس‌ها، شماره تلفن پشتیبانی اسنپ رو پیدا کرده و گفته: زنگ می‌زنم پدرتو درمیارم.

راننده یاد پدرش افتاده. گریه کرده. مثل ابرای باهار گریه می‌کرده راننده.

راننده! گشنه‌تونه؟

راننده! تشنه‌تونه؟

راننده! خسته شدین؟

مُرغ پَربسته شدین؟

چیه این های‌های‌تون

گریه‌تون وای‌وای‌تون؟

راننده هیچی نگفته، زار و زار گریه می‌کرده راننده اسنپ

مث ابرای باهار گریه می‌کرده راننده اسنپ

اما یهو

یهو دستش ول شده

سمت اون صورتِ مهتابیِ شاکی شده گوشی به دست

زده توی صورتش

سیلی‌های محکم و مُشتایِ سفت

بعد همون‌طور که های‌وهای گریه می‌کرده

دست دختر رو گرفته و به سمت در خروجی هدایتش کرده

دو در در عقب

دو در در جلو

یک اندیشه در پیش رو

یک نبرد در پشت سر

انتخاب با خودِ توست

اکسیژن بالا سرت

حالت تهوُّتَم

هدیه کن به کیسه‌ها

رانندهاسنپماسککرونا
۶
۱
مرتضی کی‌منش
مرتضی کی‌منش
نوشتن و بس
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید