یک. شاید به یه عالمه اعمالِ روتین دچار شدم، یعنی شدم یه مجموعه عادات که یه جفت دست و پا و کله هم داره.
چند روز پیش داشتم می رفتم خونه. می خواستم با تاکسی برم؛ یهو خودمو نزدیک ایستگاه مترو انقلاب پیدا کردم! اصلا قصد مترو سوار شدن نداشتم، اما پاهام منو برده بودن جلوی ورودی مترو! پاهام، یا ذهنم؟ یا شاید ذهنم کامل خاموش بوده و عادتم فعال. خب من زیاد از مترو استفاده می کردم، طبیعتا این سه ماهی که کرونا اومده، سوار نشدم خیلی. اما عادتام باهام مونده.

دو. شاید در عمقِ قلبم مأیوس شدم از هر تغییر درست و درمونی به نفع بچه های مناطق حاشیه و کلا وضعیت مملکت. به همین خاطر دل به تغییر نمیدم. احتمال میدم یه چیزی، یه جونور موذی، زیرپوستی تو دلم یا یه آدم عوضیِ نامرئی، زیر گوشم هی میگه تغییر کنی که چی بشه؟ مگه فرقی میکنه تو بی نظم یا با نظم زندگی کنی؟ مگه فرقی داره تو دقیقا بدونی روزاتو چی کار می کنی یا همه روزاتو بریزی توی جوب؟ آره! برا خودت فایده ممکنه داشته باشه، ولی تمام تغییرات کوچیکی که با کلی زحمت توی خودت ایجاد کنی، تازه اگه بتونی ایجاد کنی، جلوی تیرگیای این دنیا، شبیهه یه جوکِ بی مزه است.
ده بار برنامه زبان خوندن و کتاب خوندن و داستان و یادداشت نوشتن و تغییر عادتهای خورد و خوراک و ورزش و ... نوشتم (ده بار نشده ولی الان که فکر میکنم!!! اون روزایی که جوونتر بودم، شاید سالی ده بار یا خیلی بیشتر، برنامه می ریختم برای بهبود خودم و تغییر رویه های غلط... اما توی این سه چهار سال اخیر، سر جمع شاید ده بار هم، جدی برنامه برای تغییر روش زندگیم نریختم و راستش اینه که اون ایام سرزندهتر بودم، شاید به همین دلیل!)، چی می خواستم بگم؟!! آهان می خواستم بگم هر دفعه چه جوری برنامه ها رو ول کردم... ولی ولش کن! اون چیزی که توی پرانتزه نوشتم، از بقیه حرفام مهمتره. توی همون پرانتز اصل مسئله اومد دستم. به مطلب توی همون پرانتز برمیگردم. دیگه شماره سه و چهار و پنج و ... نمی خوام. اینجا که قرار نیست دستهبندیبازی کنم! می نویسم که فکر کنم چه غلطی دارم می کنم تو زندگی. بذار BOLD ش کنم توی پرانتز رو.

آدم باید هی خودشو مرور کنه، هی برای بهبود خودش نقشه بکشه، هی به خودی که داره قالب می گیره و سفت میشه حمله کنه و بشکنه و از اول بسازدِش. وگرنه میگنده، میپوسه و کسی که مرداب میشه، قطعا یه روزی یه نفرم توی خودش غرق میکنه. اون موقع یهو ممکنه به خودش بیاد ببینه نه تنها دنیا رو بهتر ننمود، «باااات آآآآآل سُ»، خرابترش هم کرد.
خلاصه سیستم اینجوریاست. اگه نخوای دنیا رو حتی یه بند انگشت بهترش کنی، حتما یه روز داغونترش میکنی با وجودِ راکدشده تکراریِ بیروشنیِ بهگِلنشستهات!
خوب شد به همون پرانتز برگشتم. نه؟!