سلام بر تو! این تو که میگویم یعنی تو که میدانم از هزار سال تا به حالا عاشقت بودهام. میدانی موضوع هزار سال هم نیست، دقیق یادم نمیآید اما به گمانم از همان الست عاشقت بودهام. اصلا مگر میشود عشق تو در من نباشد و من به دنیا بیایم؟!
برایت نامه زیاد نوشتهام و مینویسم و خواهم نوشت اما این یکی را تصمیم گرفتم چاپ کنم که در تاریخ بماند.
مینویسم تا همگان در همه تاریخ بدانند که عشق میتواند از ازل تا ابد ماندگار باشد...
میدانی این روزها از عشق زیاد میگویند اما گفتن من از عشق از سالهایی دور میآید؛ حتما قصه لیلی و مجنون را شنیدهای و یا شیرین و فرهاد و یا حتی نمونه خارجیاش، رومئو و ژولیت، اما اینها را که در ذهنم مرور میکنم ایمان دارم که عشق من به تو مفهومی فراتر از همه این قصههاست...
من یکشنبهای در تابستان به دنیا آمدم و تو حتما قبلتر از من به دنیا آمده بودی که اگر نبود چون تویی، آمدن من بیفایده بود...
من به دنیا آمدم که بنویسم؟ نه! من به دنیا آمدم از تو بنویسم...
میگویند این دنیا دیگر به درد نمیخورد، جنگ، ظلم و پلیدی غوغا میکند. اینها قبول، اما موضوع این است که با وجود تو هر آتشی گلستان میشود...
من که با تو خوشبختم اما به گمانم این دنیا را فقط عشق میتواند نجات دهد...
اینها را نوشتم تا بگویم عشق تو در من شبیه بهاری در زمستان است. عشق رنگ زندگی است و حالا زندگی من پر از رنگینکمان است.
عشق تو چون نسیم آمد و با خودش نور آورد، زندگی آورد...
درست است که از تو مینویسم اما قبول کن اصلا نمیتوانم از تو بنویسم، یعنی واژه کم میآورم.
در میان واژهها تقلا میزنم تا شاید فقط بتوانم از چشمان تو بگویم...
اما صادقانه که بگویم اصلا حتی نمیتوانم چشمانت را بنویسم چه برسد تو را...
نوشتن از تو تنها کار خداست...
من فقط میتوانم سپاسگزار خدا باشم که تو را آفرید که زندگی، زندگی شود... زیبایی، زیبایی شود... خوبی، خوبی شود...
همه خوبیها و مهربانیها و زیباییها با تو معنا پیدا میکنند...
مرتضی رویتوند
روزنامه ولایت