معمولی بودم. زندگی هم معمولی بود. عاشق هم بودم. معشوق هم بود. آدم خوبی بودم. من بودم و عشق و زندگی. تا آنکه معشوق در یک روز سرد زمستانی رفت. دیگر هیچچیز معمولی نبود. دروغ چرا، یکی دیگرهایی هم آمدند اما همه سعی کردند، نه، من سعی کردم، که شبیه او باشند. شبیه او نبودند. کمی از من کندند و رفتند. من شدم یک آدم غیرمعمولی. از آدمها دیگر میترسم. کرونا هم آمد. دیگر همه چیز آشفته شد...
روزی چند دقیقه میتوانم به گذشته فکر کنم و در عالم خیال و کاشآنروزها زندگی میکنم و لبخند میزنم. بقیه روز همان همیشگی... آشفتگی...