همین چند روز پیش در ساحل دریا به یک چراغ جادو برخوردم؛ با خودم گفتم «دیگر خوشبخت شدهام و به همه آرزوهایم خواهم رسید» در همین فکر بودم که صدایی از داخل چراغ به گوش رسید: «هِلپ! هِلپ!» ضربهای به چراغ زدم و گفتم: «بزرگوار اینجا ایران است» صدا بلافاصله گفت: «آهان! کمک! کمک!» گفتم: «نگران نباش. کاملا با آییننامه چراغهای جادو آشنا هستم» صدا گفت: «چه عالی! تو مرا نجات بده من سه آرزو از آرزوهای تو را برآورده میکنم» گفتم: «نه! اینگونه معامله ما نمیشود؛ سه آرزو مشکلی از مشکلات من حل نمیکند. یا سی آرزو یا هیچ!» غول بیچاره که چاره دیگری نداشت قبول کرد.
خلاصه جناب غول بیرون آمد و گفت: «ارباب در خدمتم آرزوهایت را بگو» من هم برای آنکه عیارش را بسنجم گفتم: «تورم کشور را تکرقمی کن!» نگاهی عاقلاندرسفیه به من کرد: «در مورد من چه فکری کردی؟ غول هستم که باشم، من هم توانم محدود است. برو سراغ آرزوی بعدی» بلافاصله پرسیدم: «میتوانی قیمت پراید را ارزان کنی؟» غول بیدرنگ گفت: «بعدی اما نصیحتم به تو این است که بیخیال این ماشین بشوی»
گفتم: «میشود برای چند ساعت دلار را سههزار تومن کنی؟» غول رنگش پرید و دستش را زیر چانهاش گذاشت و شروع به گریه کرد. دلیلش را که جویا شدم گفت: «من خودم با گرانشدن دلار ورشکست شدهام»
گفتم: «دیگر تهیه چند قوطی رب گوجهفرنگی که در توانت هست؟!» میان حرفم پرید: «نوچ!» خندید و ادامه داد: «خب رب نخورید هم چیزی نمیشود»
باری، از من گفتن آرزو بود و از او برآوردهنشدن.
کاسه صبرم لبریز شد: «تو مطمئنی غول چراغ جادو هستی؟» دستی در چراغ جادو کرد و پوشهای قطور درآورد و تصاویری از سابقه فعالیتهایش نشانم داد. طفلی راست میگفت؛ آرزوهایی چون جابهجایی کوه، پرواز درخت و سفر در زمان را در کارنامه داشت.
مطمئن شدم غول کارآمدی است اما در این دورهزمانه کاری از دستش برنمیآید، برای همین لبخندی تحویلش دادم و گفتم: «آرزویم این است که ببینم تو میتوانی دوباره داخل چراغ جادو بشوی یا نه» لبخند تلخی زد و گفت: «من که میدانم میخواهی مرا دستبهسر کنی، اما قبول، میروم، حداقل یک آبمعدنی برایم بخر.» خلاصه یک بطری آبمعدنی برایش خریدم و غول عزیز را روانه دریا کردم.
مرتضی رویتوند