يکي بود يکي نبود. غير از خداي مهربان هيچکس نبود. يک رئيس بود يک کارمند. نه، يک رئيس بود، يک نويسنده. يک روز نويسنده به نزد رئيس رفت و گفت: «رئيس من چه بنويسم؟ يک سوژه به من بدهيد.» رئيس اخمي کرد و گفت: «من سوژه بدهم؟!» نويسنده سرش را به علامت تأييد تکان داد. رئيس اخمش شدت بيشتري پيدا کرد و در دلش گفت با اين همه ادعا يک سوژه هم نداري؟! سرانجام رئيس رو به نويسنده کرد و گفت: «کف خيابان پر از سوژه است! خب يکي را بنويس!»
نويسنده با خودش گفت حتما کف خيابان پر از سوژه است ديگر. به اولين خياباني که رسيد نگاهي به کف خیابان انداخت، جز چند چالهچوله چيزي نديد. با خودش گفت حتما اين همان سوژه مورد نظر است. خواست همان را بنويسد اما ترسيد صاحبان آسفالت به او و روزنامهاش گير بدهند و شکايت و دادسرا. منصرف شد؛ اين سوژه ريسکش بالا بود. نگاهي به اطراف آسفالت کرد و چند درخت قطعشده و يک ارهبرقي در کنارشان ديد. گفت اوه! درختهاي کهنسال را قطع ميکنند! حتما سوژه خوبي است... اما بلافاصله منصرف شد. اين درختبُرندگان نکند شکايت کنند، تازه انجمن حمايت از ارهبرقيهاي تنها هم لابي خوبي دارند. نويسنده بيخيال اين سوژه شد. چند خياباني را قدم زد، حس کرد چقدر در خيابانها ماشين است، سوژه خوبي بود اما ممکن بود صنف ماشينسازان و لاستيکسازان ناراحت شوند. جامعه دودهاي بيقرار هم تهديد بزرگي محسوب ميشد.
نويسنده با بيحوصلگي روي جدول کنار خيابان نشست. گربهاي هم چند متر آنطرفتر نشسته بود و نگاهش ميکرد. نويسنده در چشمان گربه خواند که: «به من الکي خيره نشو. ۶ انجمن از من و خانوادهام حمايت ميکنند. من سوژه بشو نيستم! در شهر زياديم که زياديم! به کسي ربطي ندارد! »
گربه، با ديدن موشي به دنبال آن دويد. نويسنده از ذهنش گذشت که تعداد زياد موشها هم سوژه خوبي است اما يادش افتاد از وقتي فيلم «مردي که موش شد» پخش شد چند انجمن بينالمللي به حمايت از موشها پرداختهاند.
نويسنده خواست پيش رئيس برود و بگويد رئيس من سوژهپيداکن نيستم که صداي هواپيمايي توجهش را جلب کرد. فکر کرد اين ديگر آخر سوژه است! نويسنده قصه ما بسيار اميدوار بود اما پرواضح است انجمن حمايت از هواپيماهاي پرتوان (احاهپ) بيکار نمينشست. در همين لحظات آسمان ابري شد و باران باريد. نويسنده که چتر نداشت، مجبور شد در زير درختي پناه بگيرد تا باران بند بيايد. باران و ابر سوژههاي خوبي براي نوشتن بودند. تا خواست اين سوژهها را در ذهنش مرور کند پيامکي خبري با اين مضمون دريافت کرد: هماينک آيين رونمايي از تمبر حمايت از ابرها و بارانهاي بامعرفت.
نويسنده با خودش گفت بايد يک سوزن به خودمان بزنيم يک جوالدوز به مردم. در مورد رئيس که نميشود نوشت. بهتر است در مورد خودم بنويسم و خود را نقد کنم. خواست بنويسد اما گفت سرچي بکنم شايد انجمني چيزي از من شکايت کرد! حق با او بود، چند انجمن با عنوان حمايت از منها ثبت شده بود اما قبول کنيد يک نويسنده خوب يا راهي پيدا ميکند يا راهي ميسازد اما نويسنده قصه ما هيچکدام از اين کارها را نکرد و چند سوژه پيدا کرد. با خودش فکر کرد غيرممکن است حروف اضافه انجمني چيزي داشته باشند؛ پس چند يادداشت در نقد حروف اضافهاي چون «و»، «به» و «از» نوشت. نويسنده يادداشتهايش را تحويل رئيس داد و با خيال راحت به خانهاش رفت.
نويسنده خوشخيال بود زيرا چند روز بعد چند نامه شکايت از طرف انجمن «و»هاي مفيد، جامعه «به»هاي مهاجر و گروه «از»هاي غمگين به دفتر روزنامه رسيد.
مرتضی رویتوند
روزنامه وقایع اتفاقیه