چند روز پیش برای خرید یک قالب پنیر به مغازه سرکوچه رفتم. مغازه احمد آقا. احمد آقا آدم بدی نبود و سرش به کار خودش بود اما همیشه از همهچیز شاکی بود.
بعد از سلام و احوالپرسی از شرایط موجود جامعه گلایه کرد: «این چه وضعیت مملکت است! گرانی! شلوغی! این مردم اصلا هیچچیز را رعایت نمیکنند! مسئولان ما هم که هیچ!» کمی به من خیره شد و انگار چیزی یادش افتاد: «ما خیلی کشور خوبی داشتیم! همه دنیا برای ما بود! ما خودمان بر همه دنیا سلطنت میکردیم!» سکوت کرد و منتظر واکنشی از طرف من بود و بعد از اینکه چیزی نگفتم با صدایی محزون گفت: «ما خودمان کوروش داشتیم! کریمخان زند داشتیم! امیرکبیر داشتیم! چرا باید شرایط ما اینگونه باشد!» انگار دلش خیلی پر بود: «همه در این جامعه اختلاس میکنند! در بازار احتکار میشود! این وضع زندگی نمیشود که! حالا چه کرهای میخواهی؟» من هم برای اینکه سریع به خانه برگردم بلافاصله گفت: «کره گیاهی» انگار کره گیاهی خیلی برای احمد آقا مهم بود چرا که با هیجان به صحبتهایش ادامه داد: «همین گیاهها! همین محیطزیست! چه کسی باید به فکر محیطزیست باشد؟! من در اینستاگرام خواندم سالانه بسیاری از جنگلهای کشور از بین میرود! دیدی بعضیها تا به طبیعت میروند آنجا را پر از آشغال میکنند؟» سری به علامت تایید تکان دادم و باز هم احمد آقا شکایت کرد: «ما همانهایی هستیم که همه دنیا سر اسم ما قسم میخوردند اما حالا چه؟! پاسپورت ما اصلا ارزش ندارد! کاش یک آرش کمانگیر دیگر بیاید و ما را به روزهای اوج بازگرداند!» یک قالب کره به من داد و من متوجه شدم تاریخ انقضایش برای یک سال پیش است. به احمد آقا اعتراض کردم و در پاسخ گفت: «این عددها مهم نیست. کره که خراب نمیشود!» با لبخندی گفتم: «احمد آقا این کرهها را به مردم میدهی بندههای خدا مریض میشوند» فریاد زد: «هیچی به این مردم نمیشود! اگر نمیخواهی از یک جای دیگر خرید کن!»
مرتضی رویتوند
روزنامه ولایت