كتاب خاطرات يك آخوند واقعي ! با سير و سلوك خاص از زبان عطالله مهاجراني ( سياست مدار سابق )
يك از كتاب هاي زيبايي كه خواندم و لذت بردم و افسوس خوردم . داستان كتاب روايت خاطرات خود نويسنده در روستاي مارون ( مهاجران ) از يك آخوند محلي با سبك و سياق خاص و جداي از تعريف هاي عامه اي كه ما در ذهنمان در مورد يك روحاني مذهبي داريم . آخوندي كه عاشق خيام و فردوسي و حافظ و باباطاهر و سعدي و ...

از اون كتاب هايي ست كه وقتي كنارش ميزاري بهت چشمك ميزنه و بازم دوست داري چند خط بخوني . نحوه روايت نويسنده هم جالبه و در بين روايت يه خاطره پرانتزي باز ميكنه و روايت كوتاهي رو برات تعريف ميكنه كه مرتبط با اين موضوعه و آخرش بدون هيچ گونه اضافه گويي بر ميگردي به اصل داستان ، هرچند بعضي وقتا گيج ميشي الان اون داستان جديده است يا قديميه ولي چون بي آلايش و سريع ميره سر اصل داستان خسته نميشي . حتي بعضي از فصل هاي كتاب در حد چند صفحه است ولي كاملا پر مغز . در تعريف فضاي خاطره هم چون واقعيه و هم خوب تعريف ميشه ، حس ميكني بوي باسلق و كشمش و گلبرگ هاي هلو رو ميتوني از تو ورق هاي كتاب استشمام كني .
در طول داستان با حاج اخوند آشنا ميشي و ميفهمي ميشه اينطور هم زندگي كرد . ميشه در گوشه اي كوچك هم شمس بود . ميشه بچه هاي يك روستا رو هم بدون گيوه با خيام آشنا كرد . ميشه هر آنچه داري رو ببخشي . ميشه با شعر هم آخوند بود . چيزي كه اين روزها ما كمتر ميگرديم و پيداش ميكنم همان خودمونه كه داريم و نمي دونيم . من در طول داستان حس كردم دارم داستان شمس تبريزي رو ميخونم .
خودم به شخصه بعد از خوندن اين كتاب رفتم و كتاب صوتي رباعيات خيام رو ريختم تو گوشيم و فرصت كه شد گوش ميدم ، كتاب شاهنامه رو گذاشتم تو ليست خريدم تا بار ديگه بهتر بخونمش . گلستان سعدي تازه برام مفهوم پيدا كرده و متوجه شدم آنچه مي گشتم همينجاست . يكي از افسوس هايي كه بعد از خواندن اين كتاب خوردم اين بود كه چرا تفسير هاي شعرا و نقض گويان ايراني دم دست و عامه پسند و خواندني نيست . خودم بارها اشعار حافظ و مولانا و خيام رو شنيده بودم و ميدونستم در اينها بس معاني نهفته ولي تابحال كتابي رو نخونده بودم كه اينا رو زندگي كنه . كتابي رو نخوندم كه بگه رستم در خان اول خوابيده بود و در خان آخر بيدار !
اين كتاب را رو در ماه ارديبهشت سال 99 خوندم . كتابي با 282 صفحه . بهتون پيشنهاد ميكنم حتما بخونيد