
پس از پایان مجلس مشاعره، حافظ به همراه چند شاعر دیگر تصمیم گرفتند برای صرف شام به رستورانی در همان نزدیکی بروند.
همه دور یک میز نشستند. گارسون منوها را آورد و با لبخند گفت: مشاهیر عزیز، امشب در خدمت شما هستیم. چه میل دارید؟
حافظ منو را ورق زد: الا یا ایها الساقی، ادر کأساً و ناولها...
گارسون با شرمندگی گفت: قربان، ساقی نداریم.
حافظ گفت: پس خودت جامی بده.
گارسون گفت: جام هم نداریم.
حافظ ابرو بالا انداخت: پس چه دارید؟
گارسون منو را نشان داد: لیوان یکبارمصرف داریم.
فردوسی دستی بر ریش کشید و گفت:
بر آتش پراگند چندی کباب
بخوردن گرفتند یاران شتاب
بخوردند بینان، فراوان کباب
سپس رو به گارسون کرد: برای من و جناب حافظ، کباب رستم بیاور!
حافظ لبخندی زد: کباب رستم؟ مگر ما در داستان رستم و سهرابیم یا در خرابات مغان؟
فردوسی با جدیت گفت: آدمی گاهی باید هم حماسه بخواند و هم کباب بخورد!
گارسون پرسید: کباب رستم دقیقاً چیست؟
فردوسی گفت: کبابی به وسعت دشت سیستان، با استخوانی به بلندای نیزه و گوشتی چنان برشته که شیران از دیدنش یاد رستم بیفتند!
گارسون زیر لب گفت: پس برای پختنش باید آشپزخانه را بزرگتر کنیم!
در همین هنگام مولانا وارد رستوران شد. گارسون پرسید: قربان، شما چه میل دارید؟
مولانا چشم بر هم نهاد و گفت: از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود...
گارسون گفت: یعنی غذا نمیخورید؟
مولانا گفت: غذا بهانه است، ما در جستوجوی حقیقتیم.
عبید زاکانی که تا آن لحظه ساکت بود، منو را از دست گارسون گرفت و گفت:
حقیقت را ول کن، اول ببین کباب چنده؛ آدم باید پیش از آنکه گرسنه شود، قیمت را بداند!
گارسون قیمت کباب را گفت.
عبید لحظهای به منو خیره ماند و گفت: پس یک آدامس بیاور.
گارسون با تعجب پرسید: آدامس؟
عبید لبخندی زد و گفت:
آری؛ هم ارزانتر است، هم آدم را مدتی به جویدنِ آرزوهایش مشغول میکند.