
ان مرد با اسب آمد
امیر، دانشجوی پزشکی، همیشه میخواست خیلی جدی و علمی به نظر برسد. اما زندگی دانشگاهی با او شوخی داشت.
صبح بارانی، امیر با روپوش سفید خیس وارد کلاس شد. دوستانش با خنده گفتند:
– نگاه کنید! آن مرد در باران آمد!
امیر اخم کرد و گفت: «من دانشجوی پزشکیام، نه شخصیت کتاب فارسی!» ولی همین جمله کافی بود تا همه روز او را «آن مرد» صدا بزنند.
چند روز بعد، استاد از او خواست درباره سیستم گردش خون توضیح دهد. امیر با اعتماد به نفس شروع کرد:
– قلب انسان درست مثل قلب اسب کار میکند…
کلاس منفجر شد از خنده. یکی از بچهها گفت: «خب معلوم است، چون آن مرد اسب دارد!»
امیر سرخ شد، اما استاد با لبخند گفت: «مقایسهات بد نبود، فقط حیف که اسبش بیشتر از تو معروف شد!»
در آزمایشگاه، وقتی باید داروها را مرتب میکرد، امیر به جای جعبهی مخصوص، یک سبد میوه آورد. قرصها و آمپولها را داخل سبد ریخت و با غرور گفت: «همهچیز آماده است!»
دوستانش دوباره شروع کردند: «آن مرد سبد دارد!»
پرستارها از خنده اشک ریختند و تا مدتها به او میگفتند «دکتر سبدی».
یک روز دیگر، امیر دیر به کلاس رسید. نفسزنان وارد شد و گفت: «ببخشید استاد، اتوبوس خراب شد.»
یکی از بچهها زیر لب گفت: «میخواستی با اسب بیایی، آن مرد با اسب آمد!»
کلاس دوباره منفجر شد و استاد هم خندهاش گرفت.
ماجرا وقتی کامل شد که امیر در بخش جراحی، ابزارها را نگاه میکرد و یکی را برداشت و گفت: «این شبیه داس است!»
دوستانش فرصت را از دست ندادند: «بله، آن مرد داس دارد!»
از آن روز دیگر هیچکس اسم واقعیاش را صدا نمیزد. همه فقط میگفتند: «آن مرد…»
امیر اول ناراحت میشد، اما کمکم فهمید این شوخیها بخشی از شیرینی زندگی دانشجویی است. هر بار که کسی صدایش میزد «آن مرد»، خودش هم میخندید و میگفت:
– درست است، آن مرد اسب دارد، داس دارد، سبد دارد، با اسب آمد و در باران آمد… و حالا هم پزشک شده؛ همان مردی که اسمش کافی است تا همه را یکباره به روزهای دبستان و درس فراموشنشدنیِ «آن مرد آمد» برگرداند.