
پارسا، من عاشقتم.
صدای لیلا مثل موجی که به صخره میکوبد، سکوت اتاق را شکست.
به چشمهایش نگاه کردم. اضطرابی در نگاهش بود که با تمام خاطراتی که از او داشتم، جور درنمیآمد.
ما با هم بزرگ شده بودیم. سالها کنار هم بودیم؛ آنقدر نزدیک که حضورش برایم چیزی شبیه خانه بود؛ آشنا، امن و بیدغدغه. هیچوقت تصور نکرده بودم روزی چنین صحنهای را ببینم.
لبخندی زدم؛ لبخندی که بیشتر از آرامش، درماندگی داشت.
_من هم دوستت دارم.
چشمهایش لرزید. انگار منتظر کلمهی دیگری بود.
گفت:
_من گفتم عاشقتم. تو چی؟
این بار آرامتر گفتم:
_من هم دوستت دارم، لیلا.
لبخند تلخی روی لبش نشست.
_ خیلی نامردی... تو فقط دوستم داری. اما من... من عاشقتم.
سکوت کردم.
ادامه داد:
_ تو میخواهی کنار من باشی؛ اما من میخواهم با تو باشم.
آن جمله در ذهنم ماند.
آن روز، برای نخستین بار فهمیدم میان «دوست داشتن» و «عاشق بودن» فاصلهای هست که من هیچوقت ندیده بودم.و شاید ترس من از همین بود؛ از اینکه چیزی را که سالها امن و آشنا میدانستم، دیگر نتوانم مثل گذشته ببینم.
صبح، بیآنکه چیزی بگویم، از خانه بیرون زدم.
نمیدانستم کجا میروم؛ فقط میدانستم باید دور شوم. راه افتادم.
شهر را پشت سر گذاشتم. کوچهها کمکم جای خودشان را به جاده دادند و جاده به خاک و سنگ. نه مقصدی داشتم و نه میدانستم از چه فرار میکنم. فقط میخواستم جایی باشم که هیچکس از من نپرسد:
«عاشقی یعنی چه؟»
نزدیک ظهر، صدای آب مرا متوقف کرد.
چشمهای از شکاف میان سنگها بیرون میآمد و بیوقفه راه خود را میرفت.
کنارش نشستم و دستم را در آب فرو بردم. سردی آب تا مغز استخوانم دوید.
به جریانش خیره شدم و بیاختیار پرسیدم
تو از کجا میآیی؟
چشمه پاسخی نداد.
فقط آب بود که از میان سنگها میگذشت و پایین میرفت.
برای لحظهای خیال کردم شنیدم:
«من عاشقم.»
سرم را بلند کردم.
اطرافم خالی بود.
لبخند زدم.
خستگی بود.
دستم را از آب بیرون آوردم و به راه افتادم.آفتاب حالا بالای سرم بود.
ساعتها راه رفته بودم که کوه مقابلم قد کشید؛ خاموش، عظیم و استوار.
ایستادم و به آن نگاه کردم.
_تو چرا اینقدر ساکتی؟
پاسخی نیامد.
باد از میان شکاف صخرهها گذشت و غرش عمیقی در کوه پیچید.
«من عاشقم.»
این بار نخندیدم.
کوه سالها همانجا ایستاده بود؛ در برابر باد، باران و طوفان.
شاید عشق همیشه رفتن نبود.
گاهی ماندن بود.
روی سنگی نشستم. برای اولین بار، به جای فرار کردن، ایستادم.
اما هنوز جوابم را پیدا نکرده بودم.
نزدیک غروب، وقتی خورشید داشت پشت افق فرو میرفت، صدای موجها را شنیدم.
راه زیادی آمده بودم.
خودم را کنار دریا دیدم.
موجی آمد، به ساحل خورد و برگشت.
موج دیگری آمد.
باز هم برگشت.
دریا هر بار خودش را به ساحل میسپرد، میشکست و دوباره بازمیگشت.
به یاد حرف لیلا افتادم:
«من میخواهم با تو باشم.»
مدتی طولانی به موجها نگاه کردم.
هر بار که میآمدند، گویی برای رفتن برمیگشتند.
شاید عشق همین بود؛
آمدن، شکستن و دوباره بازگشتن.
اما هنوز چیزی درونم آرام نمیگرفت.
عشق چیست؟
شب از راه رسیده بود.
اما من همچنان راه میرفتم.
نمیدانستم چرا.
فقط میدانستم هنوز چیزی را نفهمیدهام.
نیمههای شب، خودم را میان تپههای شن دیدم.
روی یکی از آنها نشستم.
باد میوزید و دانههای شن را جابهجا میکرد.
تپهای که چند لحظه پیش شکل دیگری داشت، آرامآرام تغییر میکرد.
به شنها خیره شدم.
_ شما که هیچ شکل ثابتی ندارید... شما هم عاشقید؟
باد وزید.
شنها لرزیدند.
و صدایی در ذهنم پیچید:
«عاشق نباشیم؟»
سرم را پایین انداختم.
چشمه جاری بود.
کوه ایستاده بود.
دریا بازمیگشت.
و شنها تغییر میکردند.
هر کدام به شیوهی خود، از چیزی که بودند عبور میکردند.
همانجا فهمیدم من سالها «دوست داشتن» را با «عاشق بودن» اشتباه گرفته بودم.
دوست داشتن برای من یعنی حفظ کردن آنچه هست؛ همان آرامش، همان نزدیکی، همان شکل آشنا.
اما عشق...
شاید عشق، جرئت تغییر کردن بود.
جرئت حرکت، ماندن، بازگشتن و دوباره شکل گرفتن.
صبح، راه خانه را در پیش گرفتم.
دیگر نمیخواستم معنای عشق را تعریف کنم.فقط میخواستم لیلا را ببینم.
وقتی به خانه رسیدم، لحظهای پشت در ایستادم.دستم را روی دستگیره گذاشتم.
برای نخستین بار از خودم نپرسیدم:
«آیا عاشقم؟»
پرسیدم:
«آیا حاضرم تغییر کنم؟»
در را باز کردم.
لیلا روبهرویم ایستاده بود.
یک قدم به سمتش برداشتم؛ نه برای اینکه نزدیکتر شوم، بلکه برای اینکه بفهمد دیگر از او دور نمیشوم.
نگاهش کردم. برای اولین بار، نگاهم را ازچشمانش برنداشتم؛ نه از سر جرئت، که از سر پذیرش.
گفتم:
_ فکر میکنم تازه فهمیدم چه گفتی.
لبخند زد؛ لبخندی که همیشه بود و من تا آن لحظه ندیده بودمش.
و من، بعد از یک شب سرگردانی، فهمیدم عشق شاید پیدا کردنِ کسی نباشد که بتوانی همیشه کنارش بمانی؛
عشق، پذیرفتنِ سفری است که در آن، برای رسیدن به دیگری، باید بارها از نو خودت را پیدا کنی.
پایان