اوصولا در خانواده ما روز تولد مقوله مهمی نیست تا جایی که من تا آغاز کلاس چهارم نمیدانستم متولد چه روزی از چه ماهی از سال هستم و بعداز آن هم هیچ وقت روز تولدم را کسی تبریک نگفت تا آنکه وارد دوره دبیرستان شدم. در دوره دبیرستان فقط یکی از دوستانم یادش میماند و ۲۸ شهریور کله صبح به من تبریک تولد میفرستاد و هنوز هم میفرستد.اما قرار بود تولد ۲۰ سالگی ام(پایان ۱۹ سالگی،چون من همیشه این را قاطی میکنم یعنی حساب کن مثلا من ۲۶ شهریور ۱۸ سال و ۳۶۴ روزه بودم بعد ۲۷ شهریور ۱۹ ساله شدهام از فردایش ۱۹ سال و ۱روز که دیگر میگفتند ۲۰ ساله! خب سخت است دیگر) روز مهمی باشد. قرارم با خودم این بود که از آن روز دیگر افسرده نباشم و من کل سال را تلاش کردم نشد یعنی از ۲۸ شهریور ۹۸ تا ۲۷ شهریور ۹۹ من هر روز سربرگ دفر روزانهام نوشتهام امروز دیگر حالم بد نباشد ولی بوده و بالاخره طلسم در روز ۲۷اُم شهریور ۹۹ شکسته شد و من آن روز سرخوشانه حالم خوب بود. ظهر شهریور و صدای اذان و دوقلوهای عباس آقا مغازه دار و دوچرخه سواری دو دختر به همین سادگی من را سرخوش کرد. دست تکان دادن پسر بچه با برهنه دوساله دم در خانهشان مرا سرخوش کرد. خوردن نان تست و هلو برایم لذت بخش بود. آن روز همه کارها از نظرم جالب میآمد.مدتها بود با این حس غریبه بودم.
امسال ۲۸ شهریور خیلی مهم بود نه به خاطر اینکه ۲۱ ساله شدم بلکه جشن یکسالگی تلاشم برای رهایی از افسردگی بود. یک سال است دارم تلاش میکنم تا رخوتی که در مغزم احساس میکنم مرا رها کند یک سال است تلاش میکنم تا کمی از زندگی لذت ببرم و یک سال است در تلاشم تا کمی از دقایق عمرم بهره ببرم.
آن یک روز انگیزهای بود که حالا مصمم تر از سال قبل هرشب بالای دفتر یادداشتهای روزانه بنویسم امروز قرار نیست افسرده باشم.