راستش من ناشی‌تر از آن بودم که نگهدارنده لایقی برای تو باشم. من حتی یک عکس دوتایی هم با تو ندارم... حالا در هفتمین سالگرد نداشتنت از همیشه برایت دلتنگ‌ترم! اولین باری که تو را تنها دیدم، گرسنگی از چشمانت می‌بارید آن قدر کوچک بودی که حتی می‌توانستم کف دست‌هایم پنهانت کنم... بعد که اجازه دادی تا نزدیکت شوم فهمیدم برادر طوسی دوقلویت مرده بود و مادرت مدت‌ها بود که تنهایتان گذاشته بودی و نه می‌توانستی به ما پناه بیاوری نه دیگر می‌توانستی در آن سوراخ کوچک پنهان بمانی... چند روزی بود که دیگر سراغی از مادرت جلوی در خانه‌مان نبود وما گمان کردیم که شما را برده جای دیگری حتی صدایت هم در نمی‌آمد... وای از آن لحظه که با تعجب به موش مرده‌ای که در تله انباری گیر افتاده بود نگاه می‌کردی. پدرم توقع داشت تو آن را بخوری!ولی تو مشغول بازی با او شدی! و آخرش هم پدرم را نامید کردی:) یا آن روزی که مار تا جلوی خانه‌مان خزیده بود و تو اجازه نداده بودی که داخل خانه شود...تو حتی مراقب جوجه هایمان بودی آخر مگر می‌شود؟ مادرم هیچ وقت نگذاشت که بیاورمت خانه ولی خداروشکر که دست زدن به تو را ممنوع نکرده بود بعداز مرگت، بعداز آن خاک سپاری بدون اشک و سراسر بهت من، دیگر حتی نتوانستم برای عید ماهی قرمز بخرم. تو رفیق من بودی در اوج تنهایی تو رفیقی بودی که آمدی تا روزهایی که تنها رفیقم برای درس خواندن به شهر دیگری رفته بود دیگر تنها نباشم. تو عزیزی بودی که به شدت به موقع سروکله‌ات پیدا شد. نمی‌دانم چرا حالا و بعداز هفت سال اینقدر زیاد دلتنگ توام به حدی که حس می‌کنم حال باید می‌بودی تا تورا در آغوش بکشم... شاید چون الان هم مثل هفت سال پیش احساس تنهایی می‌کنم شاید... ولی فقط اینکه خیلی دلم برایت تنگ شده...
