
تا به حال از زبان نویسندهها شنیدهاید که گفتهاند فلان شخصیت داستانی که نوشتهام خودش همراهم بوده و خودش هرکاری دوست داشته کرده و من کارهای نبودم؟ نمونهاش یوناس یوناسون که در توضیح کتاب دوم پیرمرد صدساله گفته آقای کارلسن میآمده و میگفته که :(نمیخواهی قبل از اینکه جدی جدی پیر بشوم یک دور دیگر بزنیم؟)
حالا این شده ماجرای من و آقا و خانم آندروود! هرچند که من نه ته این پیاز بودهام و نه سر پیاز!من فقط یک تماشاچی خیلی گیر هستم که کافیاست از فصل اول سریال یک شات نشانم بدهید تا من بگویم مربوط به کدام قسمت و کدام بخش است. همین...
اما خب مدتی است که این آقا و خانم حتی در خوابهایم مرا رها نمیکنند انگار که من کاره ای هستم:( باباجانم بروید یقه نتفیلیکس و دارودستهاش را بچسبید که هم مانع چندبار دیدن فصل ششم من شدهاند هم شما را به فنا دادند. به جای من هم یک فحش خیلی زشت حواله آقای اسپیسی کنید...
یک بار جایی خواندم که یکی از لذت بخشترین چیزها لذت کشف کردن لالوی کتابها و فیلمهاست و من خواستم اینجا به عنوان یک عضو از کهکشان راهشیری،منظومه شمسی، کره زمین، قاره آسیا، کشور ایران، استان مرکزی، شهر اراک، کتابخانه دکترحصیبی این گفته را شدیدا تایید کنم و در ادامه بگویم اولین ها لذت بخشاند اما مرور محبوبترینها به اندازه کشف آنها اما از جنس دیگری لذت بخش است.
از آشنایی من و خانواده آندروود ۵سالی میگذرد و هنوز که هنوز است مرور آنها لذت بخشاست. درست است دیگر آن بکری اولین بار را ندارد اما شبیه رفاقت است، نو بودنش یکجور لذت دارد گذر زمان هم یکجور دیگر آن را ارزشمند میکند. البته قبول دارم که آقا و خانمی که من از آنها حرف میزنم چیزی از معنای رفاقت نمیدانند...
به هر حال خواستم بگویم که هرچند نتفیلیکس جلوی ماجراجوییهای این آقا و خانم را در آنجا گرفته اما آنها به شدت در دنیای من مشغول توطئه و دسیسهاند و نمیدانم چرا هنوز هم باهماند مگر قرار نبود که در ادامه ماجرا مقابل هم قرار بگیرند؟؟