هوا در صورتم می زد . سرد نبود اما خشکی اش اذیت می کرد . طلوع آفتاب زیبایی را دیده بودم . کم کم خورشید در حال بالا آمدن بود . می دانستم همه چیز را فراموش نمی کند در هر صورت من دیگر به خانه بر نمی گشتم . دلم می خواست رویای دیگری در کنارش داشته باشم . چیزی مثل چسب که زندگی را به هم و به ما بچسباند . روزهای بدی داشتیم و حالا در طلوع خورشید همه چیز به فراموشی می رفت . خواب های زیادی داشتیم فکر می کردیم آنقدر با همدیگر در اوج و بالا می رویم که دیگران تحسینمان کنند . در فکر و خیالات بودم که صدایی مرا به خودش جذب کرد . به خودم آمدم . ماشین داشت به پت پت می افتاد . انگار بنزین رو به اتمام بود . حالا چه کار می کردم . بعید است در این جاده ی خدا نشناس کسی رفت و آمد کند . یعنی سرنوشت من بعد از یک دیروز تلخ حالا یک امروز لعنتی است ؟ . بالاخره صفر صفر شد و دیگر نتوانستم کاری کنم . در این لحظات چه کار می کردم ؟ پیاده شدم .حتی سیگاری هم نبودم که یک نخ بکشم . کاش بودم . آن لحظه حس کردم برای اولین بار چقدر به سیگار نیاز دارم . از توی داشبرد جلوی ماشین یک بسته آدامس آوردم و چندین تا را با هم بالا انداختم . هوا سرد نبود و معلوم بود کم کم گرم تر هم می شود . یاد موبایلم افتادم . امیدوار بودم خط ناقابل مخابرات در این منطقه کور کار کند و از بخت نیمه خوب من همین طور بود . زنگ زدم به رفیقم هادی . برنداشت . زنگ زدم به شهاب . به علی . به زهره .هیچ کدام نبودند انگار . تلفن را محکم و از روی خشم پرت کردم روی خاک گرم بیابان . دو زانو نشستم و به دور دست و راهی که آمده بودم خیره شدم . وای خدای من یک ماشین از دور دست در حال نزدیک شدن بود . خوشحال شدم . گرد لباسهایم را تکاندم و آماده آمدنش شدم . ظاهر ماشین می گفت یک فیات قرمز قدیمی است . خدایا کجا دیده بودمش؟ آه این لنگه ی ماشین زنم هدی است . نکند خودش است اما چرا باید به دنبال من بیاید . ما همه چیز را برای همیشه تمام کردیم . جلو تر که آمد دیدم بله خود هدی رانندگی می کند . در آن لحظات فکر می کردم آمده آشتی کند یا همچین چیزی . ماشین هدی جلو و جلو و جلو تر آمد . از کنار من و ماشین من رد شد . تازه متوجه شدم یک مرد دیگر هم سوار ماشین هدی است . نشستم و بی خیال آنچه دیده ام به دنبال راهی گشتم تا بنزین ماشین را تهیه کنم .
پایان
