
آتش های عبور
صدایش زدم . این گونه . ابراهیم نرو . گفت می روم گفت از آتش عبور می کنم و زود زود بر می گردم . الان یکسال است رفته و بدون هیچ گونه بازگشتی بر نگشته است . دلم من هم شکسته است و نمی خواهم به رویش بیاورم . استکانی چای می ریزم و روی همان مبلی که باهم فیلم می دیدیم تا ته می نوشم . یادش بخیر همه با ما مخالف بودند . از مادر من تا پدر او . هیچ کس راضی به زندگی مشترک ما نبود . ولی زندگی کردیم و خوش بودیم تا که آن روز رفتنش و آتشی که بردش و پسش نداد . همسفر خوبی بود و دلم برای همین عشق و یادش را می خواهد . او مال من بود و من نمی توانم باور کنم زندگی مان تمام شده است . حتما روز های زیبایی در آينده های نیامده داشتیم که همه در هول و ولای آن روز خاکستر شد . صبح ها با هم برنج می خوردیم و شام ها در کنار مبل راحتی جلوی تلویزیون پفک و چیپس. اسمش فرهاد بود ولی من علی صدایش می کردم . من اسم علی را دوست داشتم و قرارمان بود تا قبل از تولد پسرمان و قبل از اینکه اسم او را علی صدا کنیم من به جای فرهاد او را علی صدا کنم . علی کوچولو حالا ده روز دیگر به دنیا می آید و من حالا دوست دارم او را در غیاب فرهاد ، فرهاد صدا بزنم . روزی نبود و نیست که تکه کلام های گزنده آشنا و دور مرا آزرده نکند . همه مرا می بینند و از من دلیل رفتن و برنگشتن او را می خواهند . همین شد که راضی شدم روزه ی سکوت بگیرم . همین شد که می روم زیر باران و آن جا با خاطره ی فرهاد گریه می کنم . هیچ نمی دانم می خواهم به فرهاد کوچولویم چه بگویم . نمی دانستم که از آتش مرگ بگویم تا آتش یک صلح . او رفت و من حالا بدون حسرت دیروز فقط یادش را گرامی و زنده نگه می دارم .
.....
.....
.............
صبح بیدار شدم و دیدم بچه ی من و فرهاد بزرگ شده است . دیدم زندگی شروع شده است . یک شروع که ایمان دارم تمام ناشدنی است .