
گاهی باید چشم ها را بست تا جور دیگری دنیا را دید . با چشمان بسته آسان تر می توان به دنیا خندید . نمی دانم دنیا تاریکش زیبا تر است یا نه تاریکی زیباتر از این دنیاست . با چشمان باز دنیا ترسناک تر و بی رحم تر است . دنیایی را می گویم که تبعیض ها با رگ های برآمده از خشم فریاد می زنند. دنیایی که سرکوب مثل تبر سر از تن مان جدا می کند . دنیایی که هرروز تیره تر می شود و از ترس باید به آغوش سرد سکوت پناه برد. شاید دل مان کمی هوا می خواهد . هوایی از جنس آزادی. با چشمان بسته حس می کنم رهایی را ..