
این روزها وطنم رنج برداشته است. رنجی که به نام انقلاب بر مردمش تازیانه زد. مردمانی که از سخره سنگی برای نجات از رهایی ، به آزادی دوغین رای آری دادند. آزادی از جنس آزار و زور نه از جنس انسانیت و آزادگی ... مدت هاست که اندوه و درد مردمانم از جنس تایید که از جنس تسلیم است ... تسلیمی که به خنجر درد و اندوه مجروح شده ... اندوه مردمانی که رای آری به جنایت انقلابی دادند . همان انقلابی که قلب ها را منقلب ، زخم ها را ملتهب و روان ها را مضطرب کرد ... همان انقلابی که خون را در رگ ها منجمد کرد. انقلابی نه به معنای التیام که به معنای انتقام ... انتقامی خونین از مردمی که دینشان به آنان وعده بهشتی دروغین داده بود تا دنیایشان را جهنم کند ... بهشتی که وصفش در سخن نمی گنجید و جهنمی که حاکمانش در آنجا مردم را به کام شهادت رسانیدند تا به استقبال بهشتی برین رهنمود سازند ... همان بهشتی که حاکمانی به آن وعده می دادند که با از خود گذشتگی هایشان مردمان را به اجبار به آنجا رهسپار کنند ...