ویرگول
ورودثبت نام
fateme moosavi
fateme moosaviنویسنده ?? تولیدکننده محتوا ?
fateme moosavi
fateme moosavi
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

مدرسه ای که زنگش هرگز برای نجات جان فرزندانش نواخته نشد

کودکم، دخترکم ، کجایی؟کجایی که در آغوشم بگیرمت ، بفشارمت و ببوسمت؟ کجایی که عطر کتاب و دفترهایت را به خانه بیاوری و از کودکی ات برایم بگویی؟ دخترکم فرشته کوچک من ، تو با رفتنت دنیایی از دخترانگی ها و کودکانه ترین ترانه ها را دفن کردی.. تو رفتی و دنیایی که در تو خلاصه می شد برای من مرد. کاش می توانستم با دستان کوچک تو دنیای ویران را از نو بسازم. جای پر از خالی وجود تو در اعماق وجودم شبانه می گرید. فریاد می زند و تو را می خواند. میدانی، آتشی که تو را از من ربود، نه آتش جنگ که آتش انتقام بود‌.

انتقامی سخت که به جرم دختر بودن در کارزار دیرینه مردان متعصب، ریشه دوانده بود. آن قدر از تو خشم و نفرت به دل گرفت که طاقت دیدن پیشرفتت را نداشت.

چون تو دختر بودی ، دختری پاک که در دنیای کودکانه اش با بی رحمی دفن شد.

مدرسه ای که تو را با تمام دخترانگی هایت خاک کرد ، مدرسه ای که تو را در امواج سهمگین دریا رها کرد.

کتاب و دفترهایت گریانند ، نام تو را بر پیشانی تاریخ مهر می زنند تا هرگز تو را از یاد نبرد. آن ها تو را می نویسند، تکه تکه های وجودت را ،صدای سکوت مرگ را در میان خطوط خود می نویسند .. امواج طوفانی تقدیر تو را بلعید و تاریخ تو را خواند. بعد از تو می نویسند:

مدرسه ای که پشت سنگرهای بی‌دفاع دانش کودکان را قربانی کرد.

قربانی آتش خشم و تعصب.

همان خنجری دیرینه که نوای نابودی بر قلبت نواخت. می دانی، لحظه ای که رفتی، قلب مدرسه از تپش ایستاد ..

۳
۰
fateme moosavi
fateme moosavi
نویسنده ?? تولیدکننده محتوا ?
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید