عرق سردی بر پیشانی اش نشسته بود .پنجره کوچک نیمه باز تنها راه ارتباط او با دنیای بیکران ستارگان بود. نسیم تند و خنکی پنجره را کاملاً باز کرد و سرزده وارد شد. حال آسمان بهتر می درخشید. ماه همانند هلالی که بر پیراهن آسمان حک شده باشد، به زیبایی برق می زد . مرد روی تخت کوچک زندان دراز کشیده بود و دستانش را مانند بالش زیر سرش گذاشته بود. سعی میکرد فکرش را رها و دفترچه خاطرات ذهنش را از هر کسی یا چیزی پاک کند . اما مگر می شد؟ همین چند ساعت پیش برای آخرین بار با زن و تنها بچه اش ملاقات کرده بود و فراموش کردن آنها مثل فرار کردن از موقعیت ناممکن به نظر می رسید . ماه در حالی که زیر حریر ابرها پنهان می شد به آرامی رنگ می باخت . چشمانش خسته و بی رمق بودند اما خواب چند شبی بود که به بالینش نمی آمد. صدای دخترش مدام در سرش میپیچید مانند صدای کسی که برای فراز کوه ها نامش را فریاد بزند.دخترش خیلی کوچک بود و امیدها به پدرش بسته بود . اما پدر حتی لحظهای بیشتری نمی توانست او را در آغوش بگیرد و یا بزرگ شدنش را به نظاره بنشیند . از همان شب تاریک بدبختی مانند بختک زندگی اش را تسخیر کرده بود و خوشبختی اش را مانند سارقی ربوده بود. تقدیر در دریای زندگیاش طوفانی به راه انداخته بود. چرا باید آن پیرمرد بیچاره را می کشت؟ آن شب آن مرد سیاهپوش چرا باید در مسیر او قرار می گرفت که به او بگوید باید آن پیرمرد پولدار را به خاطر اهداف شومش به قتل برساند ؟ ولی دیگر دیر بود برای همه چیز .. زودتر از آنچه تصور می کرد دیر شده بود . اما او قاتل نبود تنها زمانی که برای سیر کردن زن و بچه اش به مقداری پول نیاز داشت، این مرد سیاهپوش بد طینت در مقابلش ظاهر شده بود. در هر صورت او بد شانسی آورده بود چون مرد سیاه پوش به او قول فرار از کشور را داده بود ؛ تا مدتی که آب ها از آسیاب بیفتد. آن شب به شدت مست کرده بود و حتی پول هیچ یک از نوشیدنیها را هم نپرداخته بود . صاحب کافه او را حسابی کتک زده و از آنجا بیرون انداخته بود. او تا دیر وقت تلوتلو خوران در خیابانها راه می رفت و حتی نمی دانست که چندین ساعت از شب گذشته است. تنها به نظر میآمد شهر در خواب عمیق فرو رفته است و سکوت شیشه ای که هر بار با صدای قدمهای او شکسته میشد ، بر کوچه ها سایه انداخته است . در همان جا بود که آن مرد بدذات مانند شبحی سیاه در دل شب مقابل ظاهر شد . شاید هم خود شیطان بود که پلیس ها هم نتوانسته بودند ردی از او پیدا کنند. هیچ کسی هم نمی دانست که انگیزه او از به قتل رساندن آن پیرمرد بیچاره چه بوده است. آنقدر در فکر فرو رفته بود که متوجه ناپدید شدن ستاره ها در دل شب نشده بود. شب به آرامی رخت می بست و صدای پای سپیده دم در حالی که آسمان را نقاشی می کرد ، نزدیک و نزدیک تر می شد. به خودش که آمد صورتش را بارانی از اشک خیس و نمناک کرده بود. حالا دیگر آبشار نوری که از پنجره به درون می ریخت ، زنگ هشداری بود برای پایانی مرگبار . حلقه طناب اکنون به انتظارش در هوا آویزان بود و صدای قدمهای کسی که هر لحظه نزدیک و نزدیکتر میشد او را برای لحظهای کوتاه از فکر درآورد...