داستانی کوتاه از دختری که قربانی اسیدپاشی شده:
در دنیای پر تلاطم افکارش مانند یک کشتی سرگشته غرق شده بود . چند ماهی بود که در اتاقش روی تخت می نشست و خود را در آنجا حبس می کرد . صدایش که می زدند انگار نمی شنید ، همچنان به گوشهای از اتاق خیره می شد بی آنکه پلک بزند . چند روز پیش در حالی که با نفرت و وحشت به تصویر ترحم انگیزش در آینه می نگریست، چشمش به مجسمه گلی مقابلش افتاد. آن را با خشم و تردید برداشت. دلش می خواست خود را نابود کند؛ اما طاقت دیدن آینه بیرحم را هم نداشت که هربار تصویری زشت و وحشت زده را نمایان می کرد . مجسمه را محکم به سمت آن پرتاب کرد. آینه ترک خورده به پایین سقوط کرده و هزار تکه شد . لحظه آرام شد اما وقتی دید که بازهم هر تکه شده از آن مانند پازلی در کنار هم موجودی بد قیافه تر را رسم کرده با نهایت نفرت و انزجار با مشت بر آن کوبید . مشت خون آلودش مانند گلوله ای سرخ و متورم شده بود و او با ضعف و ناتوانی و چهرهای مچاله شده از درد فریاد کشید. خون مانند جویباری از مشتش روان شده بود. کمی بعد در حالی که خون زیادی از او رفته بود از حال رفت . با یادآوری این اتفاقات رقت انگیز اشکهایش مانند بارانی روان شدند و بر گونه های سوخته اش فرو میریختند. هر شب کابوس بر بسترش سایه می انداخت. کابوس همان شب شوم و ناگوار. همان شبی که در راه بازگشت به خانه یک پسر بد ذات، بیمار و شرور موتور سوار در چهره معصومانه و زیبایی آبشاری از اسید پاشیده و قهقهه زنان دور شده بود. صورت زیبایی که همیشه در قابی از موهای فندقی زیبا تر به نظر می رسید حال مانند هیولایی ترسناک شده بود . با گذشت چند ماه هنوز هم در شوکی خلسه آور فرو رفته بود. در این مدت افسردگی و احساسات ناامیدی و خشم حصار سختی دورش کشیده بودند . پدر بیچاره اش تمام تلاشش را کرد که آن پسر موتور سوار را پیدا کند و هر روز به آگاهی پلیس میرفت تا مگر آنها بتوانند او را دستگیر و مجازات کنند اما هربار این پا و آن پا میکردند و جواب سربالا میدادند. حال دنیای زیبا و شاد دختر در دهان اتاقکی تاریک و قفل شده خلاصه شده بود. ستاره های تابان آسمان آرزوهایش مانند شهاب سنگی یک به یک سقوط میکردند و آرمانها را با خود دفن میکردند . برای زن بودن تقاص سنگینی را پرداخته بود تقاصی که ناخواسته دچار شده بود . انتخابی که از قبل تعیین شده بود و سرنوشتی که مدتها پیش در دریای طوفانی اش غرق شده بود. دختری که به جرم دختر بودنش در مشت مردسالاران مانند عروسکی به بازی گرفته شده بود .در چنین جامعهای که باز هم در گزیدن آن هیچ نقشی نداشت ، موج سرکوب را به ساحل رنجیدی دلش می کوبیدند .همه چیز از زمانی که دختر شد در دفتر تقدیرش بیرحمانه رقم خورد و حال تقاص دختر بودنش جام زهری از سکوت بود که او را به قعر دره نابودی می کشاند. سکوتی از جنس خشم و تبعیض که مهر محکمی را بر لبانش مینواخت. حال حتی آینه هم با قصاوت و نیشخند به او می نگریست و این تصویر هولناک را به او تحمیل میکرد. چشمان زیبایش از هجوم اشک ها و گریه ها سرخ و متورم شده و در گلویش بغض سنگینی راه تنفس را بسته بود. نور ماه از لابه لای پرده ها به درون ریخته بود و دخترک رنگ پریده با چشمانی باز به خواب عمیقی فرو رفته بود.