
پرستوهای در حال کوچ مثل قاصدک هایی که در آسمان رها شوند به آغوش او پناه می بردند. آسمان هم آن ها را در آغوش سپید ابرهایش فشرد و از این دنیای بی رحم رهاند. دلم می خواست همراهشان به دوردست ها پرواز کنم . آرام می رفتند انگار کوله باری از غم بر دوششان سنگینی می کرد. انگار که زنجیری نامرئی بر پاهایشان قفل شده بود. مادر می گفت آن ها همیشه با قلبی آکنده از غم از کنارمان کوچ می کنند . آن ها از دنیای ما خسته بودند، از فرط فقر و فلاکت ، از هجوم بی رحمانه سرکوبگران ، از زبان های در قفل و زنجیر و ریشه های پوسیده تعصب . آن ها در این جا مانند طوطی در قفس ، مثل ماهی در تنگ و مثل زنی تنها در سایه های سنگین سرکوب و سکوت ، غرق بودند. آن ها می روند تا قصه زنانی را برای همنوعانشان بگویند که در مشت خونین یک رویای ممنوعه له می شوند ، نابود می شوند و سرکوب می شوند . زنانی که در پشت پرده های غیرت و ناموس با خنجری از جنون مردانگی بی صدا می میرند. داستان زنانی که در زندان آزادی پشت سنگرهای بی دفاع چادر پنهان می شوند. زنانی که با زبان بی زبانی اسیر چنگالی از تجاوز می شوند. زنانی که از بی رحمی های زندگی به بن بست تقدیر می خورند . زنانی که در ظاهر مثل سیب سرخ و زیبایند اما از درون کرم های مردسالاری آن ها را پیر و چروکیده کرده است. همان زنانی که همچو بادبادک ها در فراز آسمان رهایند درحالیکه طناب محکمی آنان را به گردابی از تبعیض می کشاند.