
کرونا بیشک بلای ترسناکی است... اگر در اعصار گذشته اتفاق میافتاد، پای بی شمار خدا و قدیس و معشیت و خشمِ طبیعت، به زیست روزانه انسان هایی وارد میکرد که نا امیدانه در تلاشند برای فرار از نگاه به درون، از تفکر در خودشان، یافتن ایرادها و شاید تلاش برای حلشان. کرونا میتواند فرصتی باشد برای انسان مدرن تا اندیشه کند در خویشتن، عمیق تر به خود نگاهی بیندازد و امکانهای دیگر را بسنجد... وقتی بیشترمان در روزمرگی ها توجهی به آن نداریم و لابلای هزار و یک چیز مهمتر دیگر، کم کم فراموشش میکنیم...
من چند سالی است در پاریس زندگی میکنم اما دست خودم نیست، مفهوم خانه برایم از ایران به یادگار مانده، یک استدیوی 25 متری را نمیتوانم و نمیخواهم خانه بنامم. هیچ نظری در مورد درست یا اشتباه بودن نمیدهم اما بر خلاف فرهنگ ما که همه چیز در اندرونی اتفاق میافتد، حداقل در فرهنگ این شهر همه چیز به بیرون از خانه گرایش دارد. شام با دوستان در رستوران، یک گفتگو در بار، کتاب خواندن در پارک، ورزش در خیابان، هنر در گالری، بوسه در خیابان... خانه ها اگر کوچکاند، بیرون امکانی است برای جبران این فقدان. در دوران پیشا-کرونا، زندگی روالی داشت که تو را مجبور به وقت گذرانی بیرون از این چهاردیواری میکرد. بخش مهمی از زیست شهری در بیرون از خانه دنبال میشد آنهم در شهری مثل پاریس که فاصلهی تو با نزدیکترین اجرای زنده موسیقی، چند ایستگاه مترو یا نزدیک ترین پارک است.

اما امان از قرنطینه! انگار تمام آن تعادل بین درون و بیرون، آن بالانس ظریف حاصل دهه ها زندگی شهری، ناگهان فرو ریخت... کرونا و قرنطینه سفت و سخت دوماهه در فرانسه، بسیاری را در این خانههای کوچک زندانی کرد. فقط با پر کردن برگهی تردد، یک بار در روز، به مدت یک ساعت و در محدوده یک کیلومتری خانه میشد بیرون را تجربه کرد. آن هم با انبوه پروتکلهای بهداشتی شخصی و عمومی، از ماسک در فضای بیرون و فاصلهی یک متری با هر جنبدهای که نفس میکشد تا تنفس زیر ماسک و جدا کردن لباس بیرون و مداومت ژل و اسپری ضدعفونی کننده و تلاش بر دست نزدن به چیزهای عمومی و شستن دست با دوتا آهنگ تولدت مبارک و خروار باید و نباید دیگر که فرآیند ترسناکی را کم کم درونمان شکل میداد برای خو گرفتن در این فضای تنگ، طوری که بعد از مدتی حالا بیرون رفتن سخت میشود!
زندگی در چنین فضایی سخت است انصافا... و سخت تر می شود وقتی این فضا را با کسی شریک باشی! صحبت در مورد فرد خاصی نیست، صحبت در مورد رابطه یک انسان با انسان دیگر است. با اینکه عاشقانه شریک زندگی ام را دوست دارم اما زندگی دائمی در 25 متر مربع با انسانی دیگر، کم کم روان را می آزارد. فرصتی استثنایی برای درک دقیق مفهوم ساختار سراسر بین جرمی بنتام که فوکو سعی در تعریفش در زندگی مدرن داشت. وقتی جایی برای خودت نداری برای فکر کردن، برای تنها بودن، برای عصبانی شدن یا حتی با هدفونی در گوش بلند خندیدن به دیوانه بازی های ریک و مورتی، چیزی درونت سرریز میشود. آدمی نیاز به فضای خصوصی دارد برای در خود فرو رفتن... کرونا و قرنطینه تلنگری بود که یادمان بماند این موهبت را که شاید هیچگاه قدرش را نمیدانستیم.
در روزهای قرنطینه آمار طلاق، خشونت خانگی، روان رنجوری و افسردگی در جهان به طرز عجیبی بالا رفته... تلویزیون فرانسه در گزارشی جنجال برانگیز از کاهش محسوس روابط جنسی بین زوج ها و افزایش محبوبیت وب سایت های هرزه نگاری ارائه داد. جالب نیست وقتی بدانیم ما آدمها فقط برای مدتی کوتاه، مجبور بودیم تقریبا همیشه در کنار هم باشیم و چه بحرانها که ایجاد نشدند! آیا به راستی دشمنی خطرناک تر از خودمان وجود هم هست؟ نه تروریست های هالیوودی، نه موجودات فضایی و نه حتی تمام ویروسهایی که مجموعشان در دنیا 5 گرم هم نمیشوند این همه قدرت ندارند... ما خودمان حساب خودمان را به بهترین حالت ممکن میرسیم...