
انسان در طول دوره زندگی به صورت آگاهانه یا ناخودآگاه بدنبال کسب لذت است.کسب آرامش و زندگی سالم نتیجه جست و جو برای رسیدن به این نیاز است که در طول تاریخ همواره همراه انسان بوده است.
در دنیای امروزی هنر یکی از عوامل رسیدن به این نیاز انسانی ست.انسان در برابر شکل، سطح و حجم اشیا که قابل تشخیص و درک بر حواس او باشند واکنش نشان می دهد و بعضی از چیدمان ها در تناسب شکل، سطح و حجم اشیا منجر به احساس لذت می شوند.درحالی که نبود این تناسب یا چیدمان موجب بی اعتنائی یا حتی ناراحتی است.این حس لذت بخش همان حس زیبائی ست.البته ممکن است برخی از مردم بر تناسبی که در جسمیت اشیا هست آگاه نباشند و مانند برخی از مردم که رنگ کورند نسبت به شکل، سطح و حجم کور باشند و دلیل آن می تواند این باشد که این مردم قوایشان پرورش نیافته است.
هنر رابطه لازمی با زیبائی ندارد.ما همیشه به اشتباه فرض میکنیم که هر آنچه زیباست هنر است یا هنر باید زیبا باشد و هر آنچه زیبا نیست هنر نیست و زشتی در خلاف جهت با هنر است.این یکی دانستن هنر و زیبائی اساس همه مشکلات ما در درک هنر می باشد.
تصور زیبائی در یونان باستان پدید آمد.زمانی که ما تعریف زیبائی را بر آن چه که لذت بخش است محدود می کنیم در نتیجه خوردن، آشامیدن، بوئیدن و سایر احساسات جسمانی هم می تواند هنر تلقی شود که در نتیجه ی فلسفه خاصی از زندگی بوجود آمده ست و نوعا بشری بوده وتنها ارزشهای انسانی را ستایش می کردند.این تصور و تعریف به صورت میراث به روم رسید و در دوره رنسانس دوباره احیا شد.ما هنوز بر طبق سنت رنسانس زندگی میکنیم و تصور ما از زیبایی مربوط به صورت آرمانی خاصی از انسان که به دور از شرایط واقعی زندگانی روزمره ماست.این آرمان و تصورات شاید نشات گرفته از ترسی بود که انسان بدوی در برابر دنیای نفوذ ناپذیر احساس می کرد که بیشتر جنبه غریز دارد و نه عقلانی.
ادامه دارد...