
چند وقت پیش خبری عجیب نظرم را جلب کرد! "بعد از لغو برده داری در ۱۸۳۳، دولت بریتانیا متعهد می شود که مبلغ ۲۰ میلیون پوند به صاحبان برده ها غرامت دهد. ۱۸۷ سال پیش ۲۰ میلیون پوند رقم بسیار زیادی بوده و به تازگی فاش شده است که مالیات دهندگان بریتانیایی تا سال ۲۰۱۵ در حال پرداخت این غرامت به نوادگان برده داران بوده اند!"
برای ما ایرانیها که رسانه معتبر و قابل اتکایمان "بی بی سی" (حافظ منافع امپراطوری بریتانیا) است، این خبر به نظر عجیب میرسد اما لندن، شهری برای تخلفات مالیاتی است! گروه TheRules که باهدف تغییر گفتمان و روایت غالب در جهان سرمایهداری فعالیتهایی را تا سال 2019 درنقاط مختلف جهان انجام داده است سال 2013 برنامهای را برای آگاهسازی مردم درباره مالیات در بریتانیا پیادهسازی کرد. این کمپین برای جلب توجه به سمت لندن بود! شهری که در تخلفات مالیاتی و پشتیبانی از سرقتهای ساختاری از مردم آنهم عمدتاً مردم جنوب جهان نقش پررنگی دارد. لندن بهعنوان بهشت مالیاتدهندگان، پناهگاه شرکتها و موسسات مالی بزرگ دنیاست و به سرقت سیستماتیک مبالغ بسیار هنگفت از سراسر جهان کمک میکند و بیش از نیمی از "حوزههای قضایی رازداری" secrecy jurisdictions* که توسط شبکه عدالت مالیاتی شناسایی شده دارای پیوندهای اساسی با سیستمهای مالی و مالیاتی بریتانیاست. متعلقات سلطنتی مثل جرسی و سرزمینهای برون مرزی بریتانیا مثل جزایر کیمن و ویرجین معمولاً در حلقه این فساد ساختاری فعال هستند و در دنیای تجارت هم کاملا شناخته شده و معروف هستند.
*حوزههای قضایی رازداری: این حوزه امکاناتی را فراهم میکند تا افراد یا نهادها بتوانند با تکیه بر رازداری بهعنوان یک ابزار اصلی از قوانین و مقررات سایر حوزههای قضایی کشورها فرار کنند یا جرایم خود را کاهش دهند.
شواهد نشان میدهند تا پیش از سال 2013 حداقل 13 تریلیون پوند از دست ممیزیهای مالیاتی در سراسر جهان پنهان مانده است، و بازنده واقعی این سناریو کشورهای فقیر دنیا هستند. بنا به ادعای این کمپین، کشورهای فقیر دنیا به ازای هر دلار آمریکا بهعنوان کمک خارجی، 10 دلار به واسطه خروج مالی غیرقانونی، از دست میدهند. بسیاری از فعالان و نهادهای مدنی کشورهای توسعه نیافته معتقدند این کمکهای مالی باید صرف زیرساختهای اساسی مثل جاده، مدرسه و بیمارستان شود اما عملاً چنین اتفاقی رخ نمیدهد.
واقعیت اینجاست که آنچه در لندن اتفاق می افتد در لندن نمی ماند. این فساد، تأثیر واقعی بر پایداری فقر و نابرابری در سطح جهانی دارد. در حال حاضر، لندن حامی سارقان مالیات است. این شهر چرخ دندههای فساد مالیاتی در سطح جهانی را روغنکاری میکند و از این طریق درآمد زیادی هم کسب میکند.
هدف اصلی این کمپین ایجاد روایتی برای جلب توجه به نقش لندن در تخلفات مالیاتی شرکتها بود. آنها میخواستند وجه خنثی لندن را با اطلاعرسانی بازآفرینی کنند و به مردم دنیا بگویند که لندن پایگاه فسادهای مالیاتی جهان است! به طور خاص این پروسه چهار هدف درهم تنیده را دنبال میکرد:
*شروع به ساختن روایت در رسانه ها و درگیر کردن جامعه در مورد نقش پناهگاههای مالیاتی در ایجاد نابرابری و فقر.
*تلنگری به روایت توسعه سنتی که جنوب جهانی را به فساد و سوء مدیریت متهم میکند، و روشن میسازد که فساد مالی توسط سیستم پناهگاه مالیاتی به رهبری شمال ایجاد شده است.
*ایجاد تقاضای عمومی از سوی جهانیان برای شفافیت در بزرگترین مرکز شبکه جهانی پناهگاه مالیاتی
*ایجاد یک پویایی بین المللی درباره فرار مالیاتی، به جای آنچه به نظر یک داستان عمدتا داخلی برای بریتانیا به شمار میرفت.
در سال 2013 ، The Rules هنوز یک سازمان بسیار نوپا بود، با برند و اعتبار بسیار کم، البته در آن زمان فعالیتهای بسیار قدرتمندی در انگلستان برای توجه به عدالت مالیاتی و اصلاحات شهر در حال انجام بود. TR تصمیم گرفت از طریق همکاری با این گروهها این کمپین را راهاندازی کنند.
یک شب در 11 مارس 2013 ، 66 بیلبورد در سراسر لندن بالا رفت و مردم لندن وقتی از خواب بیدار شدند با یک حقیقت روبرو شدند! :پایتختشان بهشت متخلفان مالیاتی بود! جزییاتی از این کمپین در گاردین منتشر شد و بیش از 20هزار نفر در سراسر جهان بیانیهای را که برای این موضوع تنظیم شده بود را امضا کردند.
شاید شما هم مثل من بعد از بررسی این گزارش، با خودتان گفته باشید:" خب که چی؟" آیا بعد از همه این کارها اصلاحات مالیاتی انجام شد؟ راستش بعد از مقداری جستجو و خواندن چندین مقاله متوجه نکاتی شدم.
همه جریاناتی که ما امسال در 2020 برای اولین بار به آن توجه کردیم، ریشه در همین اطلاعرسانیها و موشکافیهایی است که گروههای آلترنیتیو سالهاست در غرب سعی کردهاند روشن کنند. مثلاً اینکه ما به خودمان اجازه میدهیم سرمایهداری را اینطور نقد کنیم (کاری که 20 سال پیش کاملاً سادهلوحانه به نظر میرسید) آنقدر به سرمایهداری خوشبین بودیم که تصور میکردیم تنها راه نجات ملتها از دام فقر و کاستی همین روش است. نئولیبرالیسمی که محمدرضا پهلوی و البته جمهوری اسلامی در 60 سال اخیر دنبال کردهاند همه با همین تصور در ایران ساختار یافته و حالا شاید زمان آن رسیده باشد که با دیدگاهی انتقادی به ابرقدرتهای گلوبالیست، فساد گسترده و ساختاریافته در همه جهان و این نابرابری آزاردهنده بین مردم نگاه کنیم.