
شاید برای هر زندگی کتابی وجود داشته باشد.
میگن آدمهای کتابخون انقدر کتاب میخونن تا بالاخره یه روز، لابهلای صفحههای یک کتاب، داستان زندگی خودشون رو پیدا کنن. و یهو با خودشون بگن: «ععععع این که منم.»
من همیشه با شنیدن این جمله یاد یه کتابخونه میافتم که نمیدونم کجاست. حتی یادم نیست کجا دربارهش خوندم، فقط تصویرش بدجوری توی ذهنم جا خوش کرده. کتابخونهای پر از کتابهایی که نوشته شدن، اما هیچوقت چاپ نشدن. وقتی یادم میافته که نویسندهشون یه روزی با هزار ذوق شروعشون کرده، چند شب تا صبح براشون بیدار مونده، گوشه و کنار صفحههاشون حاشیهنویسی کرده، حتی شایدم برای کسی تعریف کرده که «دارم یه کتاب مینویسم»، اما هیچ ناشری حاضر نشده چاپشون کنه، خیلی دلم میگیره.
و بعد، اون کتابها به جای اینکه یه جایی تو دل تاریخ گم بشن، رفتن اونجا و حالا یه مأمن و پناهگاه دارن.
این تصویر همیشه برام عجیب و دوستداشتنی بوده؛ اینکه حتی کتابهایی که هیچوقت به ویترین کتابفروشیها نرسیدن، میتونن حالا یه جایی داشته باشن. کسی نمیگه «هی تو، چون چاپ نشدی، پس وجود نداشتی.» جایی که یه مشت زندگی و داستان ناتمام، دیدهنشده و حتی شکستخورده، کنار هم روی قفسهها نشستن و سالهای سال منتظرن یک نفر از راه برسه و یکیشون رو برداره.
به نظرم من هم یه جایی، توی یه قفسهی دورافتاده و دور از چشم، یه نسخه از خودم رو تو اون کتابخونه دارم. داستانی که نوشتم و کسی نخوند. فصلی که یهو تصمیم میگیرم وسطش رهاش کنم، آخه زندگی من پر از این رها کردنهای نصفه و نیمهکارست. پر از اتفاقهایی که برای هیچکس تعریف نکردم و شبهایی که فقط خودم میدونم چطوری به صبح رسوندم، آدمهایی که از زندگیم رفتن اما یه تیکه از من رو هم همیشه با خودشون بردن، و صفحههایی که هیچوقت جرئت نکردم به کسی نشون بدم.
برای همین همیشه توی رویاهام دوست دارم یه روز برم اون کتابخونه. بین اون همه قفسهی خاکگرفته ساعتها بچرخم، دست بکشم روی جلدهای قدیمی و یکییکی دفترها رو بیرون بکشم و بو کنم. بشینم یه گوشه و شروع کنم به خوندن داستان آدمهایی که هیچوقت کسی پیداشون نکرده و بهشون بها نداده بخاطر مشکلی که دست خودشون نبوده.
شاید وسط اون همه کتاب، یکیشون داستان من باشه. داستانی که میدونم خودم همیشه یه جایی رهاش کردم و بعد فراموش کردم کجا گذاشتمش.
و اسمم هم روی جلدش نباشه، ولی وقتی بازش کنم، بفهمم خودمم.