
یکی از سختیهای مهاجرت اینه که وقتی با حال بد برمیگردی خونه، خودت باید کلید رو توی قفل بچرخونی. هیچکس منتظرت نیست. من دنبال یه کاسه سوپ داغ نیستم، اما توی اینجور وقتها دلم میخواد فقط و فقط صدای مامانم رو بشنوم که بگه: «دخترم، اومدی؟»
مهاجرت آدمها رو دروغگو میکنه. مجبوری هر بار پشت تلفن بگی: «مامان، من خوبم.» در حالی که خیلی وقتها اصلاً خوب نیستی. فقط نمیخوای فاصلهای که بینتون افتاده، با نگرانی بیشتر و سنگینتر بشه.
آخرش هم فکر میکنم همهی ما یه جورایی توی این دنیا مهاجریم. کاش کمتر حسرت بخوریم، بیشتر زندگی کنیم و قدر همین لحظههای سادهای رو بدونیم که تا هستن، معمولاً حواسمون بهشون نیست.