قدم زدن با یک دوست درتاریکی را، به تنها رفتن در روشنایی ترجیح می‌دهم.
راستش به نظرم بعضی چیزها توی زندگی هست که با هیچ‌چیزی نمی‌شه خرید؛
نه با پول، نه با تلاش و نه حتی با جان.
مثل «دوست».
مثلاً تا حالا دوستی داشتین که وقتی پریشان بودین و یه بار غم روی شونه‌هاتون سنگینی می‌کرده، فقط با یه کلمه، با یه همدردی ساده یا حتی با یه دست کشیدن روی موهاتون، یه جوری از درد جان‌فرسای دلتون کم کنه که خودتون هم نفهمین کی آروم شدین؟
به نظرم دوست داشتن فقط این نیست که وقتی خوشحالیم کنارمون باشن. شاید یکی از مهم‌ترین قسمت‌های دوست بودن اینه که بتونی شادی دوستت رو ببینی و واقعاً ازش خوشحال بشی؛ بدون حسادت، خودت رو تو دام مقایسه نندازی و بدونی خوشحالی اون چیزی از تو کم کنه.
دقیق یادم نیست کجا این جمله از گوته رو خوندم ولی جای خاصی تو ذهنم باقی گذاشته:
«بهترین کار تو در حق دوستانت این است که چشم دیدن شادی آن‌ها را داشته باشی و با شرکت در این شادی، شادمانی آن‌ها را افزون کنی. آیا اگر روزی دیدی جان و دل آن‌ها از حسی هولناک در عذاب است و دلشان از غصه پریشان، عرضه داری که ذره‌ای از رنجشان بکاهی؟»
فکر می‌کنم قسمت دومش حتی مهم‌تره.
اینکه وقتی دوستت حالش خوب نیست، واقعاً بتونی یه ذره از رنجش کم کنی. و فقط بگی «من هستم».
همین الان کی یادتون اومد؟
چند نفر رو می‌شناسین که واقعاً چشم دیدن شادی‌هاتون رو داشته باشن؟
چند نفر هستن که وقتی یه اتفاق خوب براتون می‌افته، خودشون هم از ته دل خوشحال می‌شن؟
و وقتی حالتون بده، چند نفر هستن که واقعاً کنارتون می‌مونن؟
برای من خیلی خیلی معدوده. شاید حتی بتونم بگم هیچ‌کس.
از وقتی محیط زندگی‌ام تغییر کرده، تعریفم از دوست هم عوض شده. دیگه فکر نمی‌کنم دوست حتماً کسی باشه که باید همیشه ببینمش، هر روز باهاش حرف بزنم یا از همه جزئیات زندگی هم خبر داشته باشیم.
یه ارتباط ساده، هرچند گاه‌به‌گاه و حتی دور، وقتی کیفیت خودش رو داشته باشه، برای من کافیه.
و راستش از وقتی این توقع رو از آدم‌ها کمتر کردم، کیفیت زندگی خودم هم خیلی بهتر شده.
شاید چون فهمیدم قرار نیست همه آدم‌هایی که وارد زندگیم می‌شن، تا آخرش بمونن. بعضی‌ها فقط یه قسمت از زندگیم رو با من همراهی می‌کنند.
یه جمله از آلبر کامو هست که خیلی دوستش دارم.
«برای من ماجرای مردی را نقل کردند که دوستش به زندان افتاده بود و او شب‌ها بر کف زمین می‌خوابید تا از آسایشی لذت نبرد که دوستش از آن محروم شده باشد. چه کسی؟ چه کسی، برای ما بر زمین خواهد خوابید؟»
و شاید بد نباشه گاهی از خودمون هم بپرسیم:
ما برای چه کسی حاضریم روی زمین بخوابیم؟
