اولین باری که با مفهوم خودکشی آشنا شدم، فکر می‌کنم چهارده سالم بود.
پسر شانزده ساله‌ی دوست بابام، ملا رحمان، خودش رو با طناب توی اتاقش دار زده بود. هنوز که هنوزه، بوی سنگین اون اتاق توی مشامم مونده. همیشه از خودم می‌پرسیدم: «چرا؟»
و بعدتر، سؤال بزرگ‌تر: «چطور می‌شه جرات کرد؟»
البته قبل‌ترش هم یک ماجرای دیگه شنیده بودم. یکی از بچه‌های مدرسه‌ی راهنمایی‌مون، داداشش توی دوران سربازی، تفنگ رو گذاشته بود توی دهانش و ماشه رو کشیده بود.
هر بار که این خبرها رو می‌شنیدم، تکه‌ای از بی‌پناهی آدم‌ها رو می‌دیدم.
آرتور میلر می‌گه: «همه‌ی آن‌هایی که خودکشی می‌کنند، در واقع به قتل رسیده‌اند.» قربانی پرخاشگری و تعرض… و گاهی هم قربانی حقیقت.
سال‌هاست که این فکر از ذهنم بیرون نرفته و
به‌نظرم، کسی که خودش رو می‌کشه، می‌خواد از اطرافیانش انتقام بگیره… از روی دلخوری عمیقی که سال‌ها باهاش زندگی کرده: به‌خاطر نفهمیدن‌ها، بی‌توجهی‌ها، و نادیده‌گرفته‌شدن‌ها. آخرین کاری که می‌کنه اینه که می‌خواد حساب همه‌ی «نفهمیدن‌ها» رو یکجا با یک غیبتِ مطلق صاف کنه.
چند سال پیش، دوست مامانم که از افسردگی فصلی رنج می‌برد، پاییز همون سال، خودش رو از پنجره‌ی طبقه پنجم ساختمون انداخت پایین.
زن ساکت و بی‌صدایی بود. نه کسی دیدش، نه کسی باهاش همدردی کرد، نه کسی حتی تلاش کرد کمکش کنه. همه فقط از کنارش رد شدند، تا روزی که افتاد وسط کوچه.
راستش، به نظرم بیشتر مردم، حداقل یک‌بار توی زندگی‌شون، حتی برای چند ثانیه، به خودکشی فکر کردن.
ولی عجیب اینجاست که وقتی کسی این کار رو می‌کنه، اولین واکنش اطرافیان سرزنشه:
«چرا این کارو کردی؟ چرا به پدر و مادرت فکر نکردی؟ چرا آبروی خانواده‌ات رو بردی؟»
اما کمتر کسی جرات می‌کنه بپرسه:
«ما باهات چی کار کردیم که به اینجا رسیدی؟»
