نوروز امسال سه کتاب در دسته زندگی نامه ها را برای خواندن انتخاب کردم :
-دختری با هفت اسم
-آکواریوم های پیونگ یانگ
-فرار از اردوگاه شماره چهارده
هر سه ، سرگذشت واقعی فراریان کره شمالی و متن کتابها به ترتیب از قابل تحمل تا منزجر کننده و تکان دهنده.
آنچه مرتبا ذهنم را مشغول میکرد این بود: آیا لیاقت مردم جهان با هم متفاوت است؟
مردمان کره شمالی و کره جنوبی هر دو از یک نژاد و یک زبان و یک خاک اند ، اما یکی در پی لقمه غذایی بیشتر یکی در پی مدرک تحصیلی معتبرتر ، یکی در فکر فرار از ترس جان و ترک خانواده و دیگری در فکر پیدا کردن کلاب جدیدی برای شب زنده داری با دوستانش، یکی در پی دزدیدن لباسی گرم برای زنده ماندن از سوز زمستان و دیگری به دنبال ست کردن گوچی با شنل...

کودکی پنج ساله را تصور کنید که حرف زشتی میزند ، موی هم بازی اش را میکشد ، ظرف کریستال مادربزرگ را میشکند یا به عمویش زبان درازی میکند . شما چه کسی را مقصر میدانید؟ کودک پنج ساله را ؟ یا الگوی تربیتی والدینش را؟

در هر سه کتاب ، نویسندگان از رواج بی حد و حصر رشوه دادن و رشوه گرفتن نوشته اند. مثلا جایی در آکواریومهای پیونگ یانگ ، نویسنده اینطور نوشته : "حکومتی که مدام نظام سرمایه داری را محکوم میکند خودش جامعه ای را به وجود آورده که در آن پول ، حرف اول و آخر را میزند."

مردم در چنگال چنین حکومت هایی به هیچ وجه در امان نیستند . مثلا سازمانهای حقوق بشری و حتی همسایه دشمن گونه کره شمالی یعنی کره جنوبی ، بسته های حمایتی شامل مواد غذایی و یا کودشیمیایی برای این کشور میفرستند اما متاسفانه کمک کردن یا نکردن به این دسته از کشورها در نهایت به سود مردم تمام نمیشود ، چرا که در صورت فقدان کمک رسانی ، قحطی افزایش میابد و در صورت کمک رسانی ، بخش زیادی از کمکها صرف خواص حکومتی شده ، باقی در بازارها با قیمت گزاف به فروش میرسد و در نهایت سود و پس انداز حاصل از کمکهای جهانی ، توسط حکومت ، صرف تجهیز ارتش برای مقابله با هرگونه نافرمانی مردم میشود. آیا این از بی لیاقتی مردم کره شمالیست که در چنین برزخی گیر افتاده اند؟

این بار که خواستیم بگوییم لیاقت این مردم همین حکومت است ، یا دفعه بعد که خیال کردیم مردمان اروپایی ، شهروندان باهوش ، باشعور و بافرهنگی هستند ، اول نگاهی به رفتار حکومتهایشان بیاندازیم.