هفتههای طولانی ست که با خودم کلنجار میروم که آیا دستنویسهای گاه و بیگاهم را منتشر کنم یا نه. در این مدت با آدمهای مختلفی گپ زدم و بهانههای مختلفم برای نوشتن را مرور کردم، خلاصه راضی شدم که اگر هر کسی قسمتی از مسیری را که در زندگی حرفهایاش طی میکند بنویسد و در اختیار دیگران بگذارد، هر چند کم و کوتاه، هر چند غیر آکادمیک و استثناگونه، بالاخره ممکن است یه جایی به درد کسی بخورد. به درد کسی خوردن یعنی چند دقیقه زودتر به راهحل رسیدن، یعنی چند ساعت صرفهجویی در فکر کردن، یعنی چند صد متر راه درستتر برای پیمودن...
به خودم قول دادم که مرتب به اینجا سر بزنم و از لحظههای آزمون و خطا، کارهای تکراری و خوشیهای همراه با ناراحتی بنویسم. از روزهایی که تلاشهایم برای حل یک مساله به جواب رسید و از هفتههایی که با شکست راهحلها، دست و پنجه نرم میکردم.
امیدوارم برای هر کسی که این نوشتهها را میخواند، چند دقیقهای در فکر کردن و راهحل دادن صرفهجویی شود:)
دست بروبچههای پرتلاش ویرگول درد نکنه که با بودنشون، میشه با فونت زیبا و راستچین، آنلاین نوشت و منتشر کرد و در اختیار افراد هدفمند گذاشت.