من امروز به اینجا برگشتم، در یک روز گرم تابستانی که مزه بستنی توت فرنگی میده:)
قرار بود از آزمون و خطاهایی که در کار داشتم بنویسم، از امیدها و موانع و دوباره ادامه دادن و ادامه دادن به سمت هدف های روشن. به نظرم اینکه یک فاصله زمانی باشه بین چیزی که تجربه شده و روایتی که نوشته می شه، خوب و موثره، چون از هیجانات مثبت و منفی فاصله گرفتی و با احتمال زیاد روایت دقیق تری رو انجام میدی.
آیا موافقید که از جایی که آخرین مطلب رو نوشته بودم شروع کنیم؟ از طراحی های مختلف برای رسیدن به تناسب مساله و راه حل (پرابم - سولوشن- فیت) و نتیجه کوتاه مدت و بلند مدت هر کدوم از اون طراحی ها.