رویاهای لاکچری

لاکچری از آن کلمه هایی است که حسابی در زبان فارسی جا افتاده است و هر جایی از آن استفاده می کنیم. خیلی هایمان دوست داریم لاکچری بخوابیم،لاکچری بیدار شویم، لاکچری بخوریم، لاکچری بیدار شویم و خیلی از این خیلی هایمان نمی دانیم چرا آن را دوست داریم؟

لاکچری بودن در هر جنبه زندگی ما وارد شده است و اگر هم مثل من در زندگی واقعی مان اثری از آن نبینیم قطعا در رویاهایمان تصورش می کنیم. در رویاهای خیلی از ما اتاق خوابمان 50 متر است با یک ویو به منظره هایی که توصیفش هم سخت است. میز صبحانه مان پر از چیزهایی است که اسمشان را نمی دانیم اما قطعا وقتش که برسد می پرسیم و می خریم! لباس هایمان را می دانیم که چه برند هایی است و مشکلی که با میز صبحانه داشتیم را اینجا نداریم. توی ماشین هم همین طور. اگر ماشین باز هم نباشیم و اسم های تخصصی ماشین های لوکس را ندانیم می دانیم که بنز داشتن برایمان کافی است! یک بنز ساده و دوست داشتنی.

خانه رویایی مان هم مساحتش خیلی زیاد است. خیلی زیاد را برای این گفتم که دقیقا نمی دانم خانه بزرگ چند متر است. درب ضد سرقت لوکس دارد، کف خانه از آن سنگ هایی است که عکست تویش مشخص است و البته که سقف آن قدر ارتفاع دارد که بشود یک پنجره بزرگ و رویایی را رو به حیاط کار گذاشت.

اما موقع رویاهایمان جایی که گیر می کنیم اخلاق است. آیا اخلاقمان را هم باید لوکس کنیم. من یکی که اصلا دوست ندارم دست از این خاکی بودن و سادگی بردارم. مگر می توام خدمتکار خانه را آقای فلانی و خانم بهمانی صدا نکنم. مگر می شود خودم برای باغبان چای و کیک نبرم؟ نه هرگز. روی من یکی که حساب نکنید. من هر چقدر هم لاکچری بشوم خاک پای همه هستم و لاغیر!