حالا دیگه خیلی وقته که دارمت، حالا دیگه انقدر برای منی که حتی ترس از دست دادنتم ندارم، حالا دیگه توی این همه سال انقدر مصداق «بیدی نیستیم که با این بادها بلرزیم» شدیم که با هر بادی نلرزم، هرسال تاریخ اومدنت توی این دنیا و بعد٫اومدنت توی زندگی خودم رو گذاشتم یه نشونه، یه نشونه از طرف خدا واسه خودم، واسه همهی اون لحظههایی که نه گذاشتی تنهایی گریه کنم، نه گذاشتی تنهایی بخندم، نه تنهایی نگران باشم و نه تنهایی بزرگ بشم، قلم سرنوشت توی آبرنگها چرخید و چرخید تا آخرسر رنگ تو سبز شد توی زندگی من، همونطوری روشن، همونطوری تازه و آروم تو اوج امنیت، اصلا نشون به اون نشون که هروقت دیدمت جوونه زدم، یه جوونهی سبز شدی کنار قفسهی سینم رقصیدی دور استخونم موندی کنارم تا همیشه، برام نوشتی و بزرگ شدیم برام نقاشی کشیدی و بزرگ شدیم برام خواهر شدی و بزرگ شدیم برام بغل شدی و بزرگ شدیم، تو بهترین بودی برای شریک شدن، برای باهم بزرگ شدن، من به تو افتخار میکنم و تو به من، کنار پهلوی هم، گاهی هم باهم، کنار پهلوی غم، توی اوج و مالِ هم، یاسِ من همیشه به یادت هستم.