
تفضلی تاجرزادهای بود که علی رغم بی رغبتی به مصرف ثروت، رغبت فراوانی به کار و تولید ثروت داشت. تا پایان عمر ۹۲ سالهاش ساکن خانه قدیمی پدری خود باقی ماند و آن را به تبدیل به خانههای بزرگتر و آپارتمان و ویلا و باغ نکرد؛ اما یک کارگاه ریسندگی با ۴۵۰ دوک ریسندگی در سال ۱۳۱۳ را پس از ۶۰ سال کار بیوقفه تبدیل کرد به چندین کارخانه ریسندگی و بافندگی با بیش از ۸۰ هزار دوک و دوهزار ماشین بافندگی و ماشین آلات چاپ و رنگ و تکمیلکنی و … که همه در واقع ماشین تأمین معاش هزاران کارگر بود. کارگرانی که با خرید سهام کارخانهها، شریک این کارآفرین میشدند و با وارد کردن سهام در لیست اقلام جهیزیه دختران یا قبالهی ازدواج، فرهنگ کار و اشتغال را از ابتدای زندگی به زوجهای جوان منتقل میکردند.
حسن تفضلی وقتی «ارباب» شد که عرصهی پرتلاطم و پرزحمت تولید را بر عرصهی کم زحمت و پرسود تجارت ترجیح داد و دنیای تجارت را به مقصد دنیای تولید ترک کرد. این هجرت اقتصادی، ابتدای یک مسیر بود. مسیر ۶۰ سالهی تلاش و تولید اقتصادی و به چرخش انداختن میلیونها دلار و تومان سرمایه که از حدود ۳۰ سالگیاش با ایجاد یک شرکت سهامی عام آغاز شد. ایشان با خدمات خود نه تنها کاشان بلکه کشور را در عرصه نساجی به یک ابرقدرت در زمان خود تبدیل کرد و به همین جهت به وی لقب "پدر نساجی ایران" دادند.
خدمات مرحوم تفضلی در حوزه نساجی خلاصه نمیشود؛ مرمت مزار محتشم کاشانی، چاپ کتیبههای اشعار وی در تیراژ بالا و ارسال به تمامی نقاط کشور، ساخت مرکز رادیولوژی و سی.سی.یو برای مردم کاشان، بنیانگذاری نهادهای غیر دولتی و مردم نهاد مثل اتاق بازرگانی کاشان در سال 1334 و غیره از جمله اقدامات انجام شده توسط وی به شمار میرود.
"میگویند نامش که می آید انگار نام قدیسه ای را برای کارگر جماعت شهرش آورده ای از بازنشستگان و پیشکسوتان تا جوانان شهر، همه او را می شناسند، یکی از خاطراتش با او می گوید و آن یکی از حسرت نبودش."
آبانماه، یادآور خاطره ی فراموش نشدنی کسی است که حتی بعد از گذشت 30 سال، هنوز صفحه دلها برایش سبز و پرفروغ است.