
دقیقا پارسال همین موقع ها بود
توی یک جمع مهمانی خانوادگی نشسته بودیم و با هم در مورد اینکه چرا میگویم نیازی به فرستادن بچه هایم به مدرسه نیست صحبت می کردم. همه و واقعا همه اعضای مهمانی به شدت از موضوع بحث متعجب و کمی مضطرب بودند. آینده این دو بچه با چنین پدری چه میشود.
میگفتم که:
دختر من الان ۵ سالشه دو ساله دیگه میخواد بره مدرسه. دیگه مدرسه چیزی برای گفتن بهش نداره. همین الانش هم تا دوم دبستان همه چیز رو بلده. خودش داره میخونه تو خونه.
نکته اینکه چند سالی هست که یک تبلت ده اینچ برای هرکدام از بچه هایم گرفته ام. روی آن چندین بازی آموزشی و برنامه هایی مثل میشا و کوشا و چند برنامه دیگر که هم جنبه سرگرمی دارند و هم آموزشی هستند ریخته ام. خلاصه اینکه با تلاشی در حد روزی نیم تا یک ساعت خیلی راحت دو فرزندم خواندن و نوشتن را با همین روش ( و چند کتاب راهنمای آموزش کودکان) در حدود سن چهار سالگی یاد گرفتند. اما واقعا توضیح همین روش ساده اصلا برای خانواده هایی با تفکری شبیه اینکه تنها مسیر آموزش را در ابتدای ۷ سالگی و رفتن روزانه بچه ها به مدرسه به مدت ۹ ماه میدانند، خیلی خیلی سخت است.
چند بار این جمله را به عنوان جمله کلیدی گفتم:
شما الان تعجب می کنید ولی ۱۴-۱۵ سال دیگه اصلا مدرسه ای به این شکل باقی نمونده. اون زمان اگر بچه ام بگه مدرسه نرفتم هیچ کس تعجب نمیکنه.
هیچ کس در مهمانی هیچ تصوری از حرف هایی که میگفتم نداشت. انگار که یک مریخی به زمین آمده.
مگر قرار است چه اتفاقی بیفتد که دیگر مدرسه ای باقی نماند.
هفته پیش بعد از مدت ها قسمتی از افرادی که در آن مهمانی جمع شده بودند را دیدم. حالا بچه های خودشان هیچ کدام مدرسه نمیرفتند :)
حالا درک بهتری از تغییرات دنیای آموزش داشتند.
کرونا هر کاری کرد اگر نگویم ۲۰ سال حداقل ده سال سطح فکر مردم عادی جامعه را در زمینه امکانات، ظرفیت ها و تغییراتی که تکنولوژی میتواند در آینده آنها به وجود آورد را به جلو هل داد.