اینک تمام آبی‌های آسمان در دست‌هایم است
دلتنگی تو را در چمدان ریختم و عاقبت خانه را ترک کردم، خانه‌ای که آن را ترک می‌کنم و این تکرار هر روز من است، بی‌آنکه تو پشت در آن منتظر آمدن من باشی.
تویی که همچون دکمه پیراهنم، عقیق گردنم، سکه‌های ته کیفم، عروسک دسته کلیدم همراه منی
از دلتنگی تو به کجا فرار کنم؟!
بار سفر را بستم تا به سرزمینی دور از تو برسم
تو زیر کدام آسمان نشسته‌ای؟!
این ابرها یاد تو را به کدام غربت خواهند برد…؟!
پ.ن: من نوشتم در حال و روزی نزدیک به پوست آسمان، با قلبی سرشار از غم خانه‌ای سرد که نه در آن آشنا بودم و نه در آن صاحب‌خانه
